ในขณะที่กองทหารม้าจำนวนร้อยกว่านายของจังป้า ซุนเหอ และเตียวหุยกำลังประจัญบานกับโจรโพกผ้าเหลืองแห่งอำเภอโจว กองกำลังร่วมของโจรโพกผ้าเหลืองจากอำเภอเปี้ยน เหวินหยาง และหลู่ก็ฉวยโอกาสพยายามตีฝ่าวงล้อมอีกครั้ง ทว่ากองทัพสวินภายใต้การบังคับบัญชาของสวี่จ้งก็ต้านทานการโจมตีของพวกมันไว้ได้อีกครา กระทั่งจังป้าและคนอื่น ๆ ประสบชัย กองกำลังร่วมของโจรโพกผ้าเหลืองทั้งสามอำเภอนั้นยังคงถูกกองทัพสวินควบคุมไว้อย่างแน่นหนาภายในวงล้อม สุดท้ายก็ไม่อาจตีฝ่าออกมาได้เลย
เมื่อสังเกตเห็นว่าจังป้ากับพวกได้ชัยชนะแล้ว แต่กลับไม่เห็นสวี่จ้งออกคำสั่งให้กองทัพสวินส่วนของตนเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นโจมตีเสียที เตียวหุยจึงถอนตัวจากสนามรบชั่วคราว ควบม้าตรงไปยังหอสังเกตการณ์ที่สวี่จ้งอยู่ ลงจากม้าแล้วขึ้นบนหอ เข้าไปพบสวี่จ้ง แล้วกล่าวเชิญศึกด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมว่า “ท่านแม่ทัพ โจรโพกผ้าเหลืองแห่งอำเภอโจวยกกำลังพลทั้งเมืองออกมารบ แต่ก็ถูกท่านจังป้าและคนอื่น ๆ ขัดขวางไว้ กำลังของพวกมันป่นปี้ลงแล้ว พวกโจรโพกผ้าเหลืองจากอำเภอเปี้ยนและที่อื่น ๆ ก็รบมาหลายครั้งแต่ไม่อาจตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ กำลังของพวกมันก็อ่อนล้าเต็มที นี่เป็นเวลาที่กองทัพเราควรจะทำการโจมตีโต้กลับขนานใหญ่ ข้าขออาสาเป็นทัพหน้า ขับไล่โจรนำหน้าท่านไป!”
สวี่จ้งละสายตาจากการจับตาดูสถานการณ์ในสนามรบโดยรวม หันมามองเตียวหุยแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปจ้องสนามรบอีกครั้ง กล่าวว่า “เจ้าพูดถูกต้อง แต่ด้วยเหตุที่กำลังของข้าศึกอ่อนเปลี้ยและแรงก็ร่อยหรอลงแล้ว ฉะนั้นในยามนี้กองทัพของเราจึงยังมิอาจโจมตีโต้กลับขนานใหญ่ได้”
เตียวหุยตะลึง ถามว่า “ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”