# ตอนที่ 319 — สร้างความชอบตั้งตัวอยู่ที่กิจิ๋ว (ตอน 8)
ครั้นส่งเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย และขันยงกลับไปแล้ว ราตรีก็ดึกดื่นลงเสียมาก
ซุนเจินกลับมายังกระโจมที่พัก หยุดยืนอยู่หน้ากระโจมครู่หนึ่ง แหงนหน้าขึ้นมองท้องนภายามค่ำ เห็นแต่ดวงเดือนกระจ่าง ดาวประปราย
ในค่ายได้ปลูกหอสังเกตการณ์ขึ้นหลังหนึ่ง อยู่ข้างกระโจมที่พักของเขานี่เอง ขณะนั้นมิมีง่วงนอน ราตรีก็อบอ้าว เขาจึงไต่บันไดขึ้นไปด้วยใจวุ่นวาย ปีนขึ้นสู่ยอดหอ เบื้องสูงมีลมพัด จึงรู้สึกเย็นสบายขึ้นบ้าง เขายึดราวกั้นของหอสังเกตการณ์ไว้ ทอดสายตามองไกลจากที่สูง เบื้องล่างใต้ฟากฟ้ายามราตรีอันดำมืดสนิทนั้น แสงไฟในเมืองกว่างจงเบื้องไกลกะพริบเป็นจุด ๆ ส่วนค่ายทัพฮั่นที่เรียงรายกันอยู่เบื้องใกล้ก็มีแสงไฟอยู่ทั่วทุกหนแห่ง มองดูแล้วราวกับธารดาราตกลงมาสู่พื้นปฐพี
ซุนฮิว ซีจื้อไฉ ซวนคาง และหลี่ปั๋อ ต่างไปส่งแขกพร้อมกับเขา ขณะนี้ก็ติดตามอยู่ซ้ายขวาของเขา
ซวนคางอายุน้อยที่สุด เก็บความในใจไว้มิอยู่ ตั้งแต่ยังอยู่ในกระโจมก็ฉงนใจอยู่แล้วว่าเหตุไฉนซุนเจินจึงเผยความตั้งใจจะชักชวนเล่าปี่ออกมาอย่าง "บุ่มบ่าม" ครานี้อดมิได้จึงเอ่ยถามออกมาว่า "ท่านซุน ท่านกับเล่าปี่เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ก่อนหาได้รู้จักกันไม่ อีกทั้งเขายังเป็นชาวอิวจิ๋ว มิใช่คนเมืองเดียวกับเรา เหตุไฉนท่านจึง……"
"เจ้าจะถามว่าเหตุไฉนข้าจึงชักชวนเขาใช่หรือไม่"
"ขอรับ"
"ซูเงียบเอ๋ย ข้าจะถามเจ้าสักหน่อย คืนนี้ในกระโจม เจ้าเห็นกวนอูกับเตียวหุยเป็นคนเช่นไร"
"เป็นทหารกล้าผู้ห้าวหาญแข็งแกร่ง"
"แล้วขันยงเล่า เป็นคนเช่นไร"
"หยิ่งยโสมักง่าย ไร้มารยาทปล่อยตัว"
ซวนคางเลื่อมใสซุนเจินยิ่งนัก การที่ขันยงทำตัวตามอำเภอใจไม่ถือมารยาทต่อหน้าซุนเจินนั้น ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอันมาก ซุนเจินยิ้มแล้วกล่าวว่า "แม้เขาจะหยิ่งยโสปล่อยตัว ทว่าวาจาคมคายว่องไว อยู่ในกระโจมของข้าก็ยังสุขุมไม่ตื่นตระหนก นับว่าเป็นผู้เด่นคนหนึ่งในยุคนี้เช่นกัน"
ซวนคางจำต้องยอมรับว่าซุนเจินกล่าวถูก จึงตอบว่า "ขอรับ"
"เช่นนั้น เจ้าเห็นเล่าปี่เป็นคนเช่นไร"
"ผู้ที่สามารถให้คนทั้งสามนี้รับใช้ได้ เล่าปี่ย่อมมิใช่คนสามัญ"