เหล่าผู้เฒ่าชาวหลีหยางผู้ถือแส้กวาดยืนรอรับ ต่างคุกเข่าลงคำนับกับพื้น เพื่อต้อนรับซุนเจิน
ซุนเจินและซุนฮิวก้าวเท้าเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว แล้วประคองพวกเขาให้ลุกขึ้นทีละคน
ในหมู่ผู้เฒ่า คนที่อายุมากที่สุดมีผมและเคราขาวโพลนไปทั้งศีรษะ อายุอย่างน้อยก็เจ็ดสิบกว่าปี เขายืนกรานไม่ยอมลุกขึ้น ตั้งใจจะประกอบพิธีคารวะอย่างสมบูรณ์ ซุนเจินก้มลงเอามือกุมมือเขาไว้ พลางยิ้มกล่าวว่า “ข้ามีคุณงามความดีอันใด ถึงกล้ารับการคารวะใหญ่จากท่านผู้เฒ่าได้”
ชายชราผู้นี้หูหนวกเล็กน้อย ฟังคำพูดของซุนเจินไม่ชัด
ซุนเจินมิได้แสดงความรำคาญแม้แต่น้อย กลับกล่าวซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงอันดัง
ชายชราผู้นี้หรี่ตาขุ่นมัว เงยหน้ามองสำรวจซุนเจินอย่างพินิจพิเคราะห์ กล่าวด้วยเสียงสั่นเทาว่า “เมื่อครั้งท่านซุนกงปกครองอยู่ที่หลีหยางนั้น ข้าน้อยเคยรับราชการเป็นเสมียนในศาลาปกครองอำเภอ ท่านซุนกงว่าราชการด้วยความแจ่มชัดเป็นธรรม ส่งเสริมการไถหว่านและปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ราษฎรต่างสรรเสริญและยังคงคิดถึงมาจนถึงทุกวันนี้ เกียรติยศและปณิธานของท่านซุนกงนั้น ข้าน้อยยังคงจดจำมิรู้ลืม เพียงชั่วพริบตาก็ล่วงไปสี่สิบปีแล้ว บัดนี้ข้าน้อยชราภาพมากแล้ว ไม่เคยคาดคิดเลยว่าในยามแก่หง่อมใกล้ตายนี้ จะได้พบเชื้อสายของท่านซุนกงมาเยือนจวิ้นของเรา กลับมาปกครองอีกครั้ง ขับไล่โจรร้าย ปราบปรามกบฏ คืนฟ้าดินฮั่นอันแจ่มจรัสให้แก่ชาวจวิ้น นับว่าเป็นวาสนายิ่งนัก!”
“เมื่อครั้งท่านซุนกง” ผู้นี้หมายถึงซุนซก ซุนซกเคยดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองหลีหยางในรัชศกฮ่องเต้อั้น หรือเมื่อกว่าสี่สิบปีก่อน ได้ทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ ณ ที่นี้ ชายชราผู้นี้คือเสมียนอำเภอคนหนึ่งที่ซุนซกแต่งตั้งให้มารับราชการเมื่อครั้งเป็นเจ้าเมืองหลีหยาง จึงถือเป็นขุนนางเก่าภายใต้การปกครองของซุนซก
มิเพียงแต่ชายชราผู้นี้เท่านั้น ในบรรดาผู้เฒ่าที่มาต้อนรับซุนเจิน ผู้ใดที่มีอายุเกินหกสิบปี ล้วนมากเป็นขุนนางเก่าของซุนซก และยังมีอีกส่วนหนึ่งที่เคยได้รับพระคุณความดีจากซุนซกในคราวที่ท่านปกครองอำเภอ