กวนอูนำนายทหารเหล่านั้นมาถึงเชิงกำแพง ต่างขึ้นม้าของตน ออกจากประตูเมือง ข้ามสะพานชัก มุ่งหน้าไปต้อนรับ พบกับกองทหารที่ยกมาบนเส้นทาง ครั้นถึงหน้ากองทหารนั้น เขาแลเห็นผู้ที่ถูกห้อมล้อมอยู่ท่ามกลางพลม้าแนวหน้าสองสามนายคือเล่าปี่
กวนอูรั้งม้าหยุด ลงจากหลังม้าคำนับ แล้วกล่าวว่า “นับว่ายังไม่ทำให้คำบัญชาของท่านแม่ทัพสวี่ต้องมัวหมอง ยังไม่ทำให้ท่านนายกองต้องอับอายขอรับ!”
เล่าปี่โบกมือสั่งให้ขบวนทหารหยุด รีบลงจากหลังม้า ก้าวสามก้าวรวมกันเป็นสอง รุดมาถึงเบื้องหน้ากวนอู เอ่ยอย่างตัดพ้อว่า “ระหว่างเจ้าข้ามิต้องมีพิธีรีตองจอมปลอมอันใด!” ให้เขายืนนิ่ง แล้วพินิจทั่วร่างอย่างละเอียด กวาดสายตาจากศีรษะจรดเท้า สลับจากเท้ากลับขึ้นไปศีรษะอยู่หลายรอบ กระทั่งแน่ใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ร่างกายผ่อนคลายลง ใบหน้าเผยสีหน้ายินดีและปลาบปลื้ม ออกแรงตบไหล่ของกวนอูพลางหัวเราะ “หยุนฉาง! เจ้าสร้างผลงานใหญ่หลวงในครานี้! ...ไม่ใช่ ควรนับเป็นความชอบประหลาดครั้งหนึ่ง!”
กวนอูกล่าวว่า “นี้ล้วนเป็นผลจากเหล่าทหารนายทัพทุ่มเทชีวิต อูหาได้มีผลงานแม้ปลายเล็บไม่”
“จะมีผลงานหรือไม่ ใช่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ตัดสิน!” เล่าปี่รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง หัวเราะร่าออกมา
ในเวลานี้ มีคนขี่ม้าหลายนายรุดเข้ามาจากเบื้องหลังของกองทหาร
กวนอูมองไป พบเป็นนายทหารเจียงหู เฉินจี๋และคนอื่น ๆ ยังมีเสมียนพลเรือนผู้หนึ่ง กลับเป็นชานจวินซือหม่าเฉินเจี่ยว
ที่แท้พวกเขาเห็นกองทหารเบื้องหน้าหยุดนิ่ง ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใด จึงเข้ามาไต่ถาม เห็นว่าเดิมคือกวนอูออกมาต้อนรับ พวกเขาต่างลงจากม้าเข้าหาร กล่าวปราศรัยกัน ต่างเอ่ยปากชมเชยกวนอู ล้วนกล่าวว่าเขาสร้างผลงานใหญ่หลวงในครานี้
กวนอูถามว่า “ท่านแม่ทัพสวี่เล่า?”
เล่าปี่ตอบว่า "ท่านแม่ทัพสวีทราบว่าเจ้ายึดอำเภอสวีได้ ก็ยินดียิ่งนัก รู้ว่าทหารของเจ้ามีน้อย ทั้งยังเป็นกังวลว่าทัพเจ๋อซึ่งอยู่ ณ เซี่ยชิวและที่อื่นจะยกมาโจมตีกลับชิงเมือง จึงส่งพวกข้าให้ล่วงหน้ามาก่อนเพื่อมาช่วยเสริมกำลังแก่เจ้า ท่านแม่ทัพสวีกับเจ้ากรมเยวียังอยู่ด้านหลัง คาดว่าค่ำวันนี้คงจะมาถึงที่นี่"