ตอนที่ 664 — เกียรติภูมิแห่งชัยชนะทำให้ทัพเหลียงไม่สู้รบหนีไป ยามอู่เกิงลอบผ่านค่ายหลิวอย่างเงียบงัน
ครั้นราตรีมาเยือน ความวิเวกเข้าปกคลุม เดือนสองยามวสันต์ฤดู สภาพอากาศอบอุ่นขึ้นมากแล้ว สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอากลิ่นหอมของแมกไม้ไกลตาและกลิ่นอายของพื้นปฐพีมาด้วย ทั้งยังมีความชุ่มชื้นจากแม่น้ำหรู่เจือปนอยู่ในนั้น ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดโปร่งเบิกบานใจยิ่งนัก
เพียงแต่ ราตรีฤดูใบไม้ผลิแม้จะงดงาม ยามนี้ภายในอำเภอเหลียง กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียด
เมื่อคืนซุนเจินโจมตีค่ายตั๋งแตกพ่ายและสังหารเหอจีในสนามรบ รายละเอียดการสู้รบและผลการรบนั้น ทหารรักษาเมืองเหลียงไม่ทราบ แต่ทว่าผลที่ซุนเจินได้รับชัยชนะใหญ่หลวง ส่วนเหอจีพ่ายแพ้นั้น ทางทหารรักษาเมืองเหลียงกลับทราบดีแล้ว —เพราะอย่างไรก็ตาม กองกำลังของหลิวปิ่งที่อยู่นอกเมืองเหลียงมีเพียงสามพันคน มิอาจปิดล้อมเมืองเหลียงไว้ได้ทั้งหมด ฉะนั้นข่าวสารระหว่างในเมืองกับภายนอกจึงมิได้ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เนื่องด้วยเกี่ยวพันถึงการป้องกันเมืองและความปลอดภัยของตนเอง แม่ทัพรักษาเมืองเหลียงจึงเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของกองกำลังซุนเจินและซุนเกี๊ยนที่เคลื่อนเข้าสู่เขตแดนอยู่ตลอดเวลา เรื่องที่ซุนเจินและซุนเกี๊ยนผ่านเมืองจู้ไปโดยมิได้โจมตี แต่มุ่งตรงเข้าตีค่ายของเหอจีนั้น เขาทราบดี เรื่องที่ซุนเจินได้รับชัยชนะเมื่อคืนนั้น เขาได้ล่วงรู้แล้วตั้งแต่ราวเที่ยงวันนี้
ตั้งแต่ยามอู่ที่ทราบข่าวนี้จวบจนยามพลบค่ำ แม่ทัพผู้รักษาเมืองได้เรียกประชุมนายทหารตามลำดับ รวมสองวาระ
วาระแรกเป็นเมื่อยามอู่ ครั้นทราบข่าวว่าเหอจีพ่ายศึก
เมื่อเหอจีพ่ายแพ้ สองฝั่งแม่น้ำหยู่ในรัศมีร้อยลี้ ก็คงเหลือเพียงทหารของตั๋งโต๊ะที่อำเภอเหลียงและเมืองจู้สองแห่งเท่านั้น