# ตอนที่ 313 — สร้างความชอบตั้งตัวอยู่ที่กิจิ๋ว (ตอน 2)
(หมายเหตุผู้ประพันธ์: แก้ไขมาแล้วสามรอบ ตัดทิ้งไปราวห้าพันคำ ครุ่นคิดเท่าไรก็มิอาจจับได้ว่าเล่าปี่ในเวลานั้นควรมีท่วงท่าอย่างไร เอาเป็นเช่นนี้ไปก่อนเถิด ด้วยจับอารมณ์มิได้จริง ๆ)
——
ชายหนุ่มผู้นี้กล่าวว่า "ข้าน้อยเล่าปี่ เป็นชาวอำเภอโตว แคว้นโตวกุ้น"
ซุนเจิน "อ้อ" ออกมาเสียงหนึ่ง คิดในใจว่า "ที่แท้ก็เป็นผู้นี้นี่เอง" หันศีรษะมองเขาขึ้นลงสำรวจถี่ถ้วน แล้วยิ้มกล่าวว่า "ท่านแซ่เล่าหรือ หรือว่าจะเป็น?" เล่าปี่ได้ฟังถ้อยคำของซุนเจินก็พลันคึกคักขึ้น กล่าวว่า "ถูกแล้ว ข้าน้อยเป็นเชื้อสายราชวงศ์ฮั่น สืบสายจากจงซานเจ๋งอ๋อง"(1)
ซุนเจินบนหลังม้าประสานมือคำนับ กล่าวว่า "เสียคารวะ เสียคารวะ"
เล่าปี่ยิ้มอย่างถ่อมตน เหลือบตามองไปยังแพรดำและถุงตราตรงเอวของซุนเจิน(2) รู้สึกอิจฉานัก คิดในใจว่า "ผู้นี้อายุไล่เลี่ยกับเรา แต่เป็นถึงพันสือซือหม่าแล้ว" แม้มิทราบว่าเหตุไฉนซุนเจินจึงเอ่ยทักเขาก่อน ทว่าก็รู้ว่าโอกาสเช่นนี้หายาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดในใจว่า "ผู้นี้ปฏิบัติต่อเราดูเป็นมิตรยิ่งนัก แม้มิทราบว่าด้วยเหตุใด แต่หากเราคว้าโอกาสนี้ไว้ได้เล่า?"
แม้ในกาลภายหน้าอีกหลายปีเล่าปี่จะได้ก่อการใหญ่อันเกรียงไกร ทว่าในยามนี้ยังเป็นเพียงผู้แรกออกจากเรือนกระท่อม แม้เขาจะอ้างตนว่าเป็น "เชื้อสายราชวงศ์ฮั่น" แต่แท้จริงแล้วทายาทของจงซานเจ๋งอ๋องนั้นมีมากมายเหลือคณานับ สืบมาถึงชั่วคนเขาก็มิต่างจากราษฎรสามัญแล้ว เล่าหยงผู้เป็นปู่ก็เป็นขุนนางสูงสุดเพียงนายอำเภอฟ่านแห่งตังกุ๋นเท่านั้น โดยเฉพาะบิดาของเขาสิ้นชีพแต่เยาว์ จากนั้นวงศ์ตระกูลของเขาก็ตกต่ำลงในพริบตา เพื่อปากท้อง จำต้องหาเลี้ยงชีพด้วยลำแข้งตน ขายเสื่อสานรองเท้าเป็นอาชีพร่วมกับมารดา ใช้ชีวิตเยี่ยงราษฎรสามัญทั่วไปเท่านั้น