กล่าวถึงเล่าปี่ เมื่อได้รับอนุญาตจากซุนเจินแล้ว ซุนเจินจึงได้ส่งเขาให้นำไพร่พลไปช่วยเหลือมณฑลอิจิ๋ว
และเนื่องจากไพร่พลส่วนตัวของเล่าปี่นั้นมีจำนวนไม่มากนัก ซุนเจินจึงได้เตรียมจะจัดสรรทหารกว่าพันนายให้แก่เขาเพื่อเป็นกำลังเสริม
เช่นนี้แล้ว กล่าวคือเล่าปี่ในการไปช่วยเหลือมณฑลอิจิ๋วครั้งนี้ เมื่อรวมไพร่พลของตนเข้ากับทหารที่ได้รับ รวมแล้วก็มีกำลังพลทั้งทหารราบและทหารม้าประมาณสี่พันนายขึ้นล่อง
นับตั้งแต่เข้าร่วมใต้บังคับบัญชาของซุนเจินมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เล่าปี่ได้นำทัพจำนวนมากเช่นนี้ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นยังเป็นการบัญชาการรบในแนวทางของตนเองเป็นครั้งแรก ดูประหนึ่งว่าได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพรับผิดชอบแนวหน้าแล้ว เล่าปี่จึงปลาบปลื้มยิ่งนักจนแทบอดใจไว้ไม่ไหว
หลังจากออกจากกระโจมที่พักของซุนเจินแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังค่ายพักของตน
ยามนี้รัตติกาลใกล้เข้าสู่ยามสอง ทหารในค่ายส่วนใหญ่พากันเข้านอนหมดแล้ว ทั่วทั้งค่ายเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ได้ยินเพียงเสียงเสื้อเกราะและอาวุธของพลลาดตระเวนกระทบกันเป็นครั้งคราว ดังขึ้นอย่างชัดเจนในราตรี สายลมวสันต์ยามค่ำพัดโบกพาเอาความเย็นวาบ แต่เล่าปี่หาได้รู้สึกลำบากต่อความหนาวเย็นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกว่าสายลมนี้ทำให้ตนรู้สึกปลอดโปร่งยิ่งนัก
ย่ำลงบนทางที่กรุด้วยกรวดและทราย ฝีเท้าของเขาเบาสบายอย่างยิ่ง
พลางเดิน พลางคิดว่า "เป็นความยินดีที่มิคาดฝันแท้ๆ นายท่านถึงกับอนุญาตให้ข้าออกไปช่วยมณฑลอิจิ๋ว! โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก ข้าจักทุ่มเทสุดกำลัง ทำการช่วยซุนปั๋วฝูรักษามณฑลอิจิ๋วไว้ให้มั่น! เพื่อขยายนามของข้าเล่าปี่ให้เลื่องลือไปทั่วแคว้นอิจิ๋วและเกงจิ๋ว"