สถานการณ์ในเมืองกังเหลงต่างจากตอนอยู่ในแคว้นจ้าวและเว่ย ซุนเจินจึงมีแผนการปกครองในเมืองกังเหลงที่วางไว้ล่วงหน้าแล้ว
เริ่มจากการไปเยี่ยมเยียนบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง จากนั้นจึงไปตรวจเยี่ยมโรงเรียน แล้วจึงค่อยจัดการราชการของเมือง หรือพูดให้ถูกก็คือ มิได้เริ่มจากการ “หมกมุ่นอยู่กับกองเอกสาร” หากแต่ให้ความสำคัญกับกิจการเกษตรเป็นหลัก
การเยี่ยมเยียนบัณฑิตและตรวจเยี่ยมโรงเรียน ล้วนเป็นเรื่อง “นามธรรม” แม้เป็นนามธรรม แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องทำก่อน ในหลาย ๆ ครั้ง สิ่งที่เป็น “นามธรรม” กลับสำคัญยิ่งกว่าสิ่งที่เป็น “รูปธรรม” ครั้นจัดการเรื่อง “นามธรรม” เสร็จแล้ว ต่อไปก็เป็นเรื่อง “รูปธรรม” ซึ่งในบรรดาเรื่องรูปธรรมทั้งหลาย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ “กิจการเกษตร” นั่นเอง
ที่เรียกว่า “กสิกรรมและการสงคราม” ก็คือ “การรวมทหารและเกษตรกรเป็นหนึ่ง” กิจการทหารและกิจการเกษตรมิอาจแยกจากกันได้ หากมีรากฐานทาง “เกษตร” ที่มั่นคง จึงจะสามารถมีชัยชนะใน “การศึก” ได้ ดังนั้นหลังจากที่แสดงท่าที “คารวะบัณฑิตผู้ต่ำต้อย” และ “เทิดทูนขงจื่อและเคารพคำสอน” อย่างเต็มที่แล้ว ภารกิจแรกที่ต้องทำต่อมาจึงเป็น “กิจการเกษตร” อย่างไม่ต้องสงสัย
กิจการเกษตรมิเพียงเกี่ยวพันกับกิจการทหาร หากยังสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับชีวิตประจำวันของราษฎร รวมถึงของสกุลบัณฑิตและสกุลใหญ่ทั้งหลายอีกด้วย
ดังนั้น การยึด “กิจการเกษตร” เป็นหลักในลำดับต่อไป จึงเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด ทั้งกับแผนการใหญ่ของซุนเจินที่ “จะปราบตั๋งโต๊ะ” และทั้งกับชีวิตประจำวันของบรรดาบัณฑิตและราษฎรในเมือง นับเป็นเรื่อง “รูปธรรม” ที่พึงให้ความสำคัญสูงสุด
ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ซุนเจินเยี่ยมเยียนบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงในเมือง และตรวจเยี่ยมโรงเรียนของเมืองแล้ว เขาพักผ่อนอยู่เพียงวันเดียวในจวนเจ้าเมือง แม้ว่าเฉินจื่อจะตั้งครรภ์แล้ว เขาก็มิได้พักอยู่ที่จวนต่อไป จากนั้นจึงออกตรวจราชการตามอำเภอต่าง ๆ อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มิใช่การ “จัดการเรื่องนามธรรม” อีกต่อไป หากแต่เป็น “การจัดการเรื่องรูปธรรม” โดยเน้นไปที่การตรวจตราการเกษตรเป็นหลัก