ณ จวนตระกูลจ้าว
ภายใต้การนำของบ่าวใหญ่สองนาย ลี่หูผู้ช่วยเจ้าเมืองเร่งฝีเท้ามาถึงโถงเรือนด้านหลัง ร้อนรนจนไม่ทันถอดรองเท้า สามก้าวรวบเป็นสองก้าวพรวดพราดเข้าไปในประตู เอ่ยว่า "เซ่าจวิน เรื่องใหญ่ไม่ดีแล้ว!"
เจ้าเหรันกำลังเอนกายพิงบนแท่นชมระบำขับร้อง พอเห็นลี่หูพุ่งเข้ามาทั้งที่ศีรษะชุ่มเหงื่อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า "เรื่องใดให้ตื่นตระหนก?"
"ขอเซ่าจวินโปรดให้เหล่านางระบำขับร้องถอยออกไปก่อนขอรับ"
เจ้าเหรันนำคทาหยกมาเคาะโต๊ะสองครั้ง เหล่านางระบำทั้งที่ประจำในโถงและนอกโถงจึงทยอยเดินออกไปเป็นแถว “เรื่องใดกันแน่ ถึงได้ทำให้เจ้าตื่นตระหนกถึงเพียงนี้”
“ไอ้เด็กจากอิจิ๋วเพิ่งออกคำสั่งมา ปลดนายจวี่ปู้เหลียง นายกงโฉเว่ย นายอู่กวนเยี่ยนหวัง รวมถึงหัวหน้ากรมและเสมียนทั้งหมดที่อ้างว่าป่วยแล้วไม่มาเข้าเวรเสียสิ้น!”
เจ้าเหรันมิได้ชมระบำเพียงลำพัง มีที่ปรึกษาอีกหลายคนนั่งเป็นเพื่อนอยู่ คนหนึ่งในนั้นได้ยินดังนั้นก็ตกใจสุดขีด ร้อง “อา!” ออกมาแล้วลุกพรวดขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อว่า “ปลดข้าราชการทั้งจวนที่อ้างว่าป่วยไม่ยอมมาเข้าเวรทั้งหมดเลยอย่างนั้นหรือ?”
หลี่หูปาดเหงื่อบนหน้าผากครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ใช่แล้ว ใช่แล้ว!"
"เด็กอิจิ๋วบ้าไปแล้วหรืออย่างไร"
เริ่มจากสังหารหมู่ในกรมทหารประจำเมือง จับผู้นำกรมทหารที่สวามิภักดิ์ต่อตระกูลเตียวต๋งมาแทบหมดสิ้น สังหารเสียเรียบ แล้วคราวนี้ก็ปลดขุนนางในสำนักเมืองอีกหลายสิบคน อู่กวนเยวี่ยน กงฉาว จูปู้ และเฉาเยวี่ยนกว่าครึ่งล้วนอยู่ในนั้น วิธีการโหดเหี้ยมเช่นนี้แค่คิดก็ทำให้ใจสั่น หลี่หูเหงื่อไหลท่วมใบหน้า หวาดกลัวจนอกสั่นขวัญหนี เช็ดเหงื่ออีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ข้าว่าเขาเสียสติไปแล้ว”
“เจ้าหนุ่มจากอิจิ๋วปลดขุนนางประจำเมืองที่อ้างว่าป่วยไข้เสียทั้งหมด ไม่กลัวจะทำให้เกิดความโกรธแค้นในหมู่ชาวเมือง แล้วถูกผู้คนลุกฮือขึ้นโจมตีหรือ พึงรู้ไว้ว่า ต่อให้เขาเป็นเพียงรักษาการเจ้าเมืองของแคว้นนี้ แต่หากเกิดความแค้นเคืองขึ้นมา ถึงเป็นเจ้าเมืองตัวจริงก็ยากจะรอดพ้นชะตากรรมถูกขับไล่ออกจากเมือง!”