ตอนที่ 628 — โตเกี๋ยมนั่งดูความสำเร็จและล้มเหลว ตั๋งโต๊ะวางแผนเตรียมยึดตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี
“ท่านพ่อ ราชโองการจากลกเอี๋ยง แต่งตั้งอ้วนสุดเป็นขุนพลหลัง ตั้งตันจี้เป็นต้าหงหลู ตั้งซุนซองเป็นกวงลู่ซวิน”
บนโต๊ะวางเอกสารในเรือนกลางจวนเจ้าเมืองตงไห่เต็มไปด้วยม้วนหนังสือราชการ โตเกี๋ยมเงยหน้าขึ้น วางม้วนไม้ไผ่ในมือลง แล้วรับแพรเขียนที่เถาซังผู้เพิ่งเดินเข้ามายื่นให้
โตเกี๋ยมใกล้จะหกสิบปีแล้ว หนวดเคราขาวโพลน ยามหนุ่มเขาเป็นคนรักการเล่าเรียน ภายหลังเข้ารับราชการทั้งในเมืองและในราชสำนัก งานยุ่งเหยิง มักจุดเทียนอยู่จนดึก ตีหนึ่งตีสองเป็นอาจิณ นัยน์ตาต้องเสียไปนานแล้ว หากเทียบกับคำกล่าวภายภาคหน้า ถือว่าสายตาสั้นอย่างหนัก อะไรที่อยู่ห่างไปหน่อยก็มองไม่ชัด ดังนั้นเขาจึงยกแพรเขียนมาจ่อตรงหน้า อ่านอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหัวเราะเย็นชาสองเสียงแล้วทิ้งลงบนโต๊ะ
เถาซังเป็นบุตรชายคนโตของโตเกี๋ยม ปีนี้อายุสามสิบ เดิมเป็นขุนนางอยู่ในบ้านเกิด พอโตเกี๋ยมมารับตำแหน่งเจ้าเมืองชีจิ๋วก็เรียกเขาและเถาอิงผู้เป็นน้องชายมาชีจิ๋วด้วย ด้านหนึ่งให้คอยปรนนิบัติใกล้ชิด อีกด้านหนึ่งจักได้อบรมสั่งสอนโดยตรง ฝึกหัดวิธีบริหารปกครองและผูกขาดอำนาจด้วยตนเอง
เห็นโตเกี๋ยมหัวเราะเย็น เถาซังก็เอ่ยด้วยสีหน้ากังวลว่า “ตันจี้เป็นญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งเขยของซุนเจิน ซุนซองเป็นอาในตระกูลของซุนเจินยิ่งกว่า บัดนี้ทั้งสองได้รับความไว้วางใจจากในราชสำนัก ถึงขั้นขึ้นนั่งตำแหน่งขุนนางเก้าชั้น ท่านพ่อ ซุนเจินคงยิ่งได้ใจหนักกว่าเก่าเป็นแน่!”
ตั้งแต่ซุนเจินมาถึงกังเหลงก็หาเรื่องให้โตเกี๋ยมขายหน้า ตอนนั้นโตเกี๋ยมยังทำอันใดแก่เขามิได้ ทว่าด้วยนิสัยหยิ่งทะนงและไม่ยอมเป็นรองผู้ใดของโตเกี๋ยมแล้ว จะกล้ำกลืนความแค้นต่อหน้า ‘เด็กรุ่นหลัง’ อย่างซุนเจินได้อย่างไร ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เถาซังและเถาอิงที่เป็นลูก เห็นแจ่มแจ้งยิ่ง ผู้เป็นบิดาคิดจะล้างแค้นและจัดการซุนเจินเสียให้สาสมใจมานานแล้ว