อ้วนสุดกล่าวว่า “ยังมีข้อได้เปรียบอีกประการหนึ่ง เจ้าว่าคือสิ่งใด เต๋อเย่”
หยางหงกล่าวว่า “ใต้เท้า สิ่งที่เรียกว่าฟ้าดินเอื้อและคนพร้อม ข้อได้เปรียบที่ใหญ่หลวงอีกประการคือภูมิประเทศ ตั้งแต่ศักราชชูผิงเมื่อเริ่มปราบปรามตั๋งโต๊ะ กองทัพเราได้ตั้งมั่นอยู่ที่ลำเอี๋ยงจวบจนบัดนี้เป็นเวลาสี่ห้าปีแล้ว ทุกอำเภอและจุดยุทธสำคัญในลำเอี๋ยงล้วนอยู่ในความครอบครองของเรา และหากจะว่าไปถึงความชำนาญภูมิประเทศลำน้ำขุนเขาในลำเอี๋ยงแล้ว แม้ท่านแม่ทัพรถศึกก็มิอาจเทียบท่านได้ ดังนั้นถึงแม้บัดนี้ท่านแม่ทัพรถศึกจะยกทัพมารุกราน แต่ความได้เปรียบด้านภูมิประเทศกลับอยู่ที่เราอย่างแท้จริง”
อ้วนสุดตาเป็นประกาย ควบคุมตนเองมิได้ ตบต้นขาแล้วกล่าวว่า “เต๋อเย่ ท่านกล่าวได้ดีนัก! ...และมิใช่เพียงภูมิประเทศเท่านั้น ข้าปกครองลำเอี๋ยงมาสี่ห้าปี ระหว่างนี้ข้าปฏิบัติต่อเหล่าบัณฑิตและตระกูลใหญ่ในทุกอำเภอของลำเอี๋ยงอย่างดีเยี่ยม ใจของราษฎรจึงอยู่กับข้า!”
แต่หากจะกล่าวถึงด้านภูมิประเทศแล้ว ซุนเจินย่อมมิอาจเทียบอ้วนสุดได้เป็นแน่
ดังที่หยางหงกล่าวไว้ ตั้งแต่ศักราชชูผิง อ้วนสุดก็ได้เข้ามายึดครองลำเอี๋ยง และจนบัดนี้ก็เป็นเวลาสี่ห้าปีจริง ๆ ไม่เพียงอำเภอต่าง ๆ ในลำเอี๋ยงและจุดยุทธศาสตร์ทุกแห่งจะอยู่ภายใต้การควบคุมของอ้วนสุดแล้ว เหล่าแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของอ้วนสุดยังคุ้นเคยกับภูมิประเทศลำน้ำขุนเขาทั่วลำเอี๋ยงอีกด้วย ด้านภูมิประเทศนี้ อ้วนสุดสมควรได้รับคำชมโดยไร้ข้อกังขา
เพียงแต่ว่าถ้าพูดถึง 'ใจของราษฎร' แล้ว อ้วนสุดที่ว่า 'ข้าปฏิบัติต่อเหล่าบัณฑิตและตระกูลใหญ่ในทุกอำเภอของลำเอี๋ยงอย่างดีเยี่ยม ใจของราษฎรจึงอยู่กับข้า' นั้น ดูจะเป็นคำโอ้อวดเกินประมาณและประเมินสถานการณ์ผิดไปหน่อย