นายทหารผู้นี้เป็นคนที่กุยกีส่งมา รายงานทางทหารที่นำมาระบุว่าด่านบู๊กวนปรากฏกองกำลังของซุนเจิน ดูจากธงที่ตั้งไว้ แม่ทัพคือเล่าปี่ สรุปสั้น ๆ ก็คือ เส้นทางจากน่ำเอี๋ยงไปเตียงอันถูกซุนเจินเคลื่อนพลไปสกัดปิดกั้นไว้เสียก่อนแล้ว
กองกำลังของซุนเจินที่เข้าโจมตีเขตน่ำเอี๋ยง ยังคงห่างจากชายแดนด้านเหนือของน่ำเอี๋ยงอีกสองวันเดินทัพ ทว่ากลับมีหน่วยหนึ่งเคลื่อนไปถึงด่านบู๊กวนเข้าจริง ๆ ชิงยึดด่านบู๊กวนไว้ได้ก่อน ข่าวนี้ อ้วนสุดมิอาจคาดการณ์ได้ล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย
เมื่อซักถามจนแน่ชัดว่าข่าวไม่ผิดพลาด อ้วนสุดก็สิ้นซึ่งท่าทีเกียจคร้านเฉื่อยชาที่เคยแสดงอยู่เป็นนิจ ไม่หลงเหลือแม้เสี้ยวของอานุภาพเกรี้ยวกราดดั่งสายฟ้าฟาดเมื่อวานที่สั่งสังหารชูเส้าในท้องพระโรง ดวงตาทั้งสองไร้ประกาย มองไปเบื้องหน้าอย่างไม่มีจุดสนใจ ดูคล้ายกำลังมองนายทหารส่งข่าวนั้น ทว่าก็คล้ายมิได้มองเขา อ้าปากค้างเล็กน้อย นั่งอยู่บนเสื่อ ราวกับหุ่นไม้แน่นิ่ง ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่เอื้อนเอ่ยวาจาอีก
จากสีหน้าของเขา ก็พอจะตัดสินได้ว่า ยามนี้สมองของเขาคงว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด
ขันทีจ้าวที่อยู่ข้างกายก็รู้อยู่แก่ใจดีเช่นกันว่า เมื่อด่านบู๊กวนถูกหน่วยของเล่าปี่เข้ายึดไว้ก่อนแล้ว จะนำพามาซึ่งผลร้ายแรงเพียงใด เขาพยายามประคองจิตมิให้หวั่นไหว ส่งสัญญาณให้นายทหารส่งข่าวนั้นออกไปก่อน ครั้นนายทหารผู้นี้ออกไปแล้ว เขาก็เข้าไปประชิดกายอ้วนสุด เอ่ยเรียกอย่างระมัดระวังด้วยเสียงแผ่วเบา “นายท่าน... นายท่าน?”
อ้วนสุดหันหน้ากลับมาทางขันทีจ้าวอย่างแข็งทื่อ
เมื่อวานชูเส้าถูกสังหาร ศีรษะถูกวางไว้บนถาด สภาพโชกเลือดนั้น ขันทีจ้าวยังจำฝังใจไม่รู้ลืม — ภาพเหตุการณ์และกลิ่นคาวเลือดนั้น ถึงกับทำให้เขาย้อนนึกถึงคราอดีตที่อ้วนสุดและคนอื่น ๆ นำทหารบุกเข้าพระราชวัง สังหารหมู่เหล่าขันทีอย่างน่าสยดสยอง บัดนี้เมื่อเห็นอ้วนสุดแสดงอาการสิ้นเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ ใจเขาก็เต้นระส่ำไม่เป็นสุข แต่ถึงกระนั้นก็ยังข่มใจ กัดฟัน เอ่ยสิ่งที่ตั้งใจจะพูดออกมา