ข้อเสนอของซินเปงจำต้องล้มเลิกไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หาใช่เพราะอ้วนถานหวาดหวั่นทหารเฉงจิ๋วกว่าหมื่นนายที่เฉินหม่ายบัญชาการอยู่
ภายในแว่นแคว้นเฉงจิ๋ว โจรโพกผ้าเหลืองระบาดหนักมาหลายปีแล้ว แต่ละอำเภอของเฉงจิ๋วไม่อาจปราบปรามให้สงบได้ ทำได้เพียงปกป้องตนเองอย่างแร้นแค้น จากนี้จึงเห็นได้ว่ากำลังรบของทหารเฉงจิ๋วน่าจะไม่สูงส่ง และในหมู่ทหารเฉงจิ๋วก็ไม่มีแม่ทัพที่โดดเด่นแต่อย่างใด ดังนั้น อ้วนถานจึงไม่หวั่นเกรงกองกำลังที่เฉินหม่ายรวบรวมขึ้นมาอย่างลวก ๆ เลย ต่อให้ไม่เอ่ยถึงซินเปงและกุยโต๋ผู้มีกลอุบาย เตียวคับซึ่งเป็นแม่ทัพที่รู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ เพียงแค่ทหารกิจิ๋วกว่าหมื่นนายที่อ้วนถานคุมทัพมา ล้วนผ่านการหล่อหลอมจากการรบอันดุเดือดสองครั้งกับกองซุนจ้าน ถึงจะมิอาจเรียกว่าเป็นทหารชั้นยอดทั้งหมด แต่กำลังรบก็ล้วนอยู่ระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน ดังนั้น หากมองในแง่การรบเพียงอย่างเดียว อ้วนถานย่อมมั่นใจว่ากองกำลังในบังคับบัญชาของตนจะสามารถต้านทานกองกำลังผสมของเถียนไข ซุนเฉิง และเฉินหม่ายได้
ทว่าปัญหาอยู่ที่ว่า การที่เฉินหม่ายยอมรับฎีกาของซุนเจิน แล้วนำทหารเฉงจิ๋วมาช่วยเหลือเถียนไขนั้น มิใช่เพียงปัญหาทางการทหาร แต่ยังเป็นปัญหาทางการเมืองด้วย
สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า อย่างน้อยในขั้นตอนปัจจุบัน กองกำลังทางการเมืองของเฉินหม่าย ซุนเฉิง และเถียนไข ทั้งสามฝ่ายนี้ได้รวมตัวกันเป็นพันธมิตร
เหตุนี้จึงก่อให้เกิดผลลัพธ์สองประการที่ไม่เป็นผลดีแก่อ้วนถาน
ประการหนึ่งคือด้านการบุกยึดเฉงจิ๋ว การที่เฉินหม่ายสามารถเรียกเกณฑ์กำลังพลจากอำเภอต่าง ๆ ในเฉงจิ๋วได้ ย่อมแสดงว่าเขาได้รับการสนับสนุนจากขุนนางปกครองอำเภอต่าง ๆ ของเฉงจิ๋ว ซึ่งมีขงหยงเป็นผู้นำ
หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เมื่อเทียบกับตอนหลังเจียวเหอสิ้นชีพที่ดุจฝูงงูไร้หัว เฉงจิ๋วในยามนี้ได้รวมเป็นปึกแผ่นชั่วคราว
เมื่อเป็นภูมิหลังเช่นนี้ ต่อให้อ้วนถานตีเมืองเพงงวนแตกแล้ว ก็ยังอาจคาดการณ์ได้ว่า เมื่อเขาเคลื่อนพลเข้าโจมตีอำเภออื่นของเฉงจิ๋ว เช่น ลั่วอัน เจ๊หลำ การขัดขวางที่พบก็จะรุนแรงกว่าช่วงที่เฉงจิ๋วไร้ผู้นำมากนัก