# ตอนที่ 353 — พลพันม้าออกค้นภูเขา รุกเข้าแดนลึกเร้น (ตอน 4)
ทัพจั่วซูเดินทัพมิรวดเร็ว กว่าจะถึงริมแม่น้ำทางเหนือเขาหม่าฝูซานก็บ่ายวันรุ่งขึ้น ผิวน้ำมิกว้างนัก แต่ก็หลายจั้ง จะข้ามมิง่าย เคราะห์ดีที่ริมฝั่งมีเรือ ทัพจั่วซูเสาะหารวบรวมได้สิบสองสิบสามลำ ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม พลราบพลม้ากว่าพันก็ข้ามแม่น้ำได้หมด
แม่น้ำห่างจากเขาหม่าฝูซานราวห้าลี้ เล่าเติ้งอยู่ใกล้แม่น้ำที่สุด ห่างราวห้าหกลี้ เจียงฉินกับตันเต้าไกลกว่า ห่างราวสิบกว่าลี้ เพราะอยู่ไกลแม่น้ำ มองไม่เห็นสภาพการข้ามน้ำของทัพจั่วซู ครั้นได้รับข่าวด่วนที่เล่าเติ้งส่งคนมาแจ้งว่าจั่วซูกำลังข้ามน้ำแล้ว เจียงฉินก็เลยลอบขึ้นไปบนที่สูง เพ่งมองสุดสายตา มองไปไกล เห็นแต่แม่น้ำสายยาวดุจแพรผืน เรือแล่นบนน้ำดุจมด มองไม่ถนัด
รออยู่นาน กว่าทัพจั่วซูจะออกจากฝั่งน้ำ จัดขบวนเรียบร้อย เดินต่อไปตามถนนหลวงมุ่งตะวันออกเฉียงใต้
ยิ่งเดินยิ่งใกล้ ระยะหดสั้นลง จากที่เห็นได้แต่จุดดำ ๆ ค่อย ๆ มองเห็นขบวนของพวกมันได้คร่าว ๆ เจียงฉินเอามือป้องหน้าผาก หรี่ตามองอยู่ครู่ กล่าวว่า "เอ๊ะ? ดูท่าจะไม่ค่อยชอบกล"
มีนายกองรองหลายคนตามเขาขึ้นมาบนที่สูง คนหนึ่งถามว่า "ไม่ชอบกลอย่างไร?"
"ท่านซุนว่าโจรมีเพียงพันห้าร้อยเศษ พวกเจ้าดูสิ ขบวนเดินทัพของพวกมันทอดยาวถึงเพียงนั้น ฝุ่นตลบฟุ้ง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนมีเพียงพันห้าร้อยเศษเลย"
บรรดาขุนพลพินิจดู ต่างพยักหน้าเห็นพ้อง พวกเขาตามซุนเจินรบมาครึ่งปี ศึกเล็กก็เคยเห็น ศึกใหญ่ก็เคยเห็น ล้วนรู้ว่ายามทหารพันกว่าคนเดินทัพควรเป็นเช่นไร คนหนึ่งกล่าวว่า "ดูขบวนแถวและฝุ่นนี่ ไม่เหมือนพันห้าร้อยเศษจริง ๆ เกรงว่าจะมีถึงสี่ห้าพันคน"
"นักฆ่าของโจรมิใช่ว่ากองจั่วซูมีเพียงพันห้าร้อยเศษหรือ? สี่ห้าพันคนมาจากไหน?"
คนหนึ่งคาดเดาว่า "ซีเฉิง(จงเว่ยเฉิงซีจื้อไฉ)ส่งคนไปสอดแนมในภูเขา ได้รับแจ้งว่า ในหุบเขาทั้งหลายสายชิงซานและเฮยซานมีพวกโพกผ้าเหลืองที่เหลือซ่อนอยู่หลายกอง ทั้งยังมีโจรขุนเขากองใหญ่ บางทีจั่วซูอาจรวมกับบางกองในพวกนั้น?"
เจียงฉินขมวดคิ้วกล่าวว่า "หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็ยุ่งยากแล้ว"
"คำนี้ว่าอย่างไร?"