หลายวันนี้เป็นหวัด สมองอืดเฉื่อย เนื้อหาอาจมีตกหล่น ผิดพลาด ขัดแย้ง หรือสื่อความไม่ชัดเจน ขอพวกพ้องได้โปรดให้อภัยและชี้แนะด้วย
แม้เป็นหวัดก็ยังเขียนไม่หยุด ขอคะแนนสนับสนุนด้วยขอรับ!
——
ด้วยการแจ้งของเล่าปี่และเฉิงเจีย ซุนเฉิง สวี่จ้ง ซินอ้าย และซีจื้อไฉ จึงทราบว่าซุนเจินกลับมา
บ้านของซีจื้อไฉอยู่ที่เมืองเอี้ยงเต๊ก ทว่าครึ่งปีมานี้เขาพักอยู่ในเองอิมเป็นส่วนใหญ่ ส่วนสวี่จ้งและซินอ้ายเดิมอยู่ที่หมู่บ้านนอกอำเภอ เป็นซุนเฉิงที่ส่งคนไปตามสองคนนั้นมา
เองอิมเป็นบ้านเกิดของซุนเจิน มีผู้รู้จักซุนเจินมากมาย เพื่อกันมิให้คนไม่จำเป็นจำได้ ซุนเจินจึงไม่ลงจากรถ เขาพบปะกับพวกเขาผ่านหน้าต่างรถ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพูดกับซีจื้อไฉสองสามประโยค ในบรรดาซุนเฉิงและคนอื่น ซุนเฉิง สวี่จ้ง ซินอ้ายสามคนนี้ตลอดหลายปีอยู่เคียงข้างซุนเจิน เพิ่งจากกันเพียงครึ่งปี มีก็แต่ซีจื้อไฉที่ไม่ได้พบหน้ากับซุนเจินมาหนึ่งถึงสองปี
เมื่อแรกพบซีจื้อไฉนั้น ทั้งซุนเจินและเขายังเป็นคนหนุ่ม บัดนี้ซุนเจินอายุตั้งได้สามสิบ ซีจื้อไฉก็อายุเลยสามสิบแล้ว
ซีจื้อไฉยามนี้สวมหมวกสูงนุ่งดำ มีกระบี่เหน็บที่เอว เครายาวใต้คางพลิ้วไหว ดั่งคำว่า “ที่อยู่เปลี่ยนวาสนา การหล่อเลี้ยงเปลี่ยนกายา” ด้วยดำรงตำแหน่งสูงมานานและผ่านประสบการณ์มามาก เมื่อเทียบกับวันวาน เขามีความ “สูงศักดิ์หยิ่งผยอง” ลดน้อยลง กิริยาท่าทีดูหนักแน่นสงบนิ่ง แต่เมื่อเขาเห็นซุนเจิน ใบหน้าคลายรอยยิ้มเบิกบาน แววตาและคิ้วยังคงเป็นชายหนุ่มตระกูลยากจนผู้พบซุนเจินคราแรกเมื่อวันวาน
“จื้อไฉ จากกันหลายปี รูปหน้าท่านมิได้เปลี่ยนไปมาก มีก็แต่เครายาวนี่ ล้ำข้าไปไกลแล้ว!”
วาจาหยอกล้อของซุนเจินทำให้คนทั้งหลายหัวเราะคิกคัก