ต่างจากเขตหวยซื่ออันเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำอย่างแฮผีและกังเหลง สองเมืองอย่างเขาไท้ซานและหลางเย๋ล้วนมีภูเขาและเนินเขามากมาย
อำเภอไกอยู่ในเขตเทือกเขาอี๋เหมิง ภูเขาอี๋อยู่ทางเหนือ ภูเขาเหมิงอยู่ทางใต้ เขาไท้ซานอยู่ทางตะวันตก ภายในอาณาเขตเต็มไปด้วยยอดเขาสูงตระหง่านนับพันลูก ภูมิประเทศแบบเนินเขาคิดเป็นแปดถึงเก้าส่วนของทั้งอำเภอ มีหุบเขาและช่องเขาอยู่มากมาย อำเภอไก อำเภอโหมว อำเภอเฟย รวมถึงหลินอี๋ ตงก่วน อำเภอจวี่ของหลางเย๋ บริเวณนี้ยังมีลักษณะภูมิประเทศที่ค่อนข้างพบเห็นได้ยากอีกแบบหนึ่ง เรียกว่า 'กู้' ที่เรียกว่ากู้นั้น คือภูเขาที่มีหน้าผาสูงชันรอบด้านแต่ยอดราบเรียบ 'เจ็ดสิบสองกู้แห่งอี๋เหมิง' อันเลื่องชื่อส่วนใหญ่ก็ตั้งอยู่ในเขตนี้
ภูมิประเทศที่มีภูเขาและเนินเขามากเช่นนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อการเดินทัพและการรบ ก่อให้เกิดความยากลำบากพอสมควร
กองทัพของซุนเจินแต่เดิมออกรบในที่ราบเป็นส่วนใหญ่ หลังจากมาถึงกังเหลง ก็ได้กวาดล้างโจรร้ายในเขตกังเหลงก่อน ต่อจากนั้นก็บุกขึ้นเหนือยึดชีจิ๋ว ผ่านศึกมาหลายครั้ง นับว่าเริ่มคุ้นเคยกับวิธีรบในพื้นที่ที่มีแม่น้ำลำคลองหนาแน่นแล้ว แต่การศึกในเขตภูเขายังคงเป็นจุดอ่อน ซุนเจินยังคงจำได้จนบัดนี้ว่าเมื่อครั้งไปปราบหวงหรันที่เจ้ากั๋วนั้น เคยมีการตีภูเขาครั้งหนึ่ง ศึกนั้นเกือบจะพ่าย
ด้วยเหตุนี้ ในการศึกยึดเมืองไท้ซานคราวนี้ ซุนเจินจึงแต่งตั้งซุนเฉิงเป็นแม่ทัพใหญ่ก่อน แล้วจึงตัดสินใจให้ทหารไท้ซานที่ชำนาญภูมิประเทศท้องถิ่นเป็นกำลังหลัก