# ตอนที่ 350 — พลพันม้าออกค้นภูเขา รุกเข้าแดนลึกเร้น (ตอน 1)
ครานี้นับเป็นการลอบสังหารครั้งที่สองที่ซุนเจินประสบในปีนี้ ครั้งก่อนนั้นปอไซใช้คนมาลอบสังหารเขา ส่วนครั้งนี้กลับมิทราบว่าเป็นผู้ใดอีก หากเทียบกับการลอบสังหารครั้งก่อน นักฆ่าครั้งนี้ใจกล้ายิ่งกว่า กล้าลงมือกันกลางถนนหลวง ในยามคับขันเช่นนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองซุนเจินหาใช่การรับมือ มิใช่การหลบหนี หากคือสี่อักษรว่า "ได้เวลาแล้ว!"
ว่าเวลานั้นช้า แต่เหตุนั้นรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา นักฆ่าหน้าหลังราวยี่สิบคนนี้ก็กรูเข้ามาประชิดตัวซุนเจิน คนเดินถนนสองสามคนหลบหลีกช้าไปหน่อย ขวางทางอยู่ ก็ถูกนักฆ่าแทงล้มลงกับพื้นโดยมิปรานี อาวุธสั้นยังมิทันปะทะกัน บนถนนก็เปื้อนเลือดกระเซ็นเสียแล้ว
เหตุนี้ยิ่งทำให้คนเดินถนนอื่น ๆ ตื่นตระหนกหนักขึ้น มีสองคนหนีเอาชีวิตรอดอย่างลนลานจนหลงทาง วิ่งชนเข้ากับรถซือ(1)คันหนึ่งที่จอดกะทันหันริมถนน รถซือถูกชนจนเอียงเฉ ม้าเทียมรถยกขาหน้าร้องลั่น สารถีรั้งบังเหียนสุดกำลัง พยายามปลอบม้าเทียมรถที่ตื่นตกใจให้สงบลง พลางหันหน้าร้องเข้าไปในรถว่า "ลงรถเร็ว วิ่งเร็ว วิ่งเร็ว!" ด้วยเหตุการณ์คับขัน แม้แต่คำยกย่องที่ควรใช้กับคนในรถก็มิทันได้กล่าว
ในบรรดาผู้ที่อยู่ข้างกายซุนเจิน คนแรกที่รู้ตัวคือสวี่จ้ง ครานั้นเมื่อคนทั้งหลายต่างชะเง้อมองสาวขายเหล้าในร้านสุราอยู่บ่อย ๆ มีแต่เขาผู้เดียวที่ชายตามองเพียงปราดเดียว เมื่อคนทั้งหลายต่างหัวเราะกับคำหยอกล้อของซีจื้อไฉ ก็มีแต่เขาผู้เดียวที่มิได้หัวเราะ หากคอยสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปมาโดยรอบด้วยความระแวดระวัง ก่อนที่นักฆ่าสิบกว่าคนข้างหน้าจะร้องคำว่า "ฆ่าซุน" ออกมานั้น เขาก็สังเกตเห็นพวกนั้นเสียแล้ว นักฆ่าสิบกว่าคนนี้เพิ่งชักดาบกระบี่ออกมา เขาก็กระโจนเข้าไปขวางหน้าซุนเจินด้วยฝีก้าวเดียว ชักกระบี่ถือไว้ในมือ จ่อไว้หน้าอก กำบังซุนเจินไว้เบื้องหลัง