เว็บไซต์นิยายจีนความเร็วสูง โดเมนจีน เข้าถึงในคลิกเดียว
ภายในนครวังนั้นเงียบสงัดนัก ริมทางที่ปูด้วยดินห้าสีหนทางนั้น มีต้นไม้ใบเขียวครึ้ม ดอกไม้บานสะพรั่งดุจแพรไหม บางครั้งมีเสียงหวีดร้องของนกขมิ้นเหลือง ดังแว่วมาตามสายลม —— ทว่าเสียงนกขมิ้นนั้นเอง กลับยิ่งทำให้ในวังดูสงบเงียบยิ่งขึ้น
เหล่าขันที นางกำนัล ตลอดจนเหล่านายทหารที่พบเจอระหว่างทาง ล้วนเงียบงันไร้เสียง เมื่อพบเห็นซุนเจิน ต่างก็คารวะคำนับลงอย่างเคารพ
ภายใต้การนำทางของขันทีสองนาย ซุนเจินเดินประสานมือไพล่หลัง ก้าวย่างสบายอารมณ์อย่างสุขุม เขาพยักหน้าอย่างอ่อนโยนต่อผู้ที่แสดงคารวะทีละคน หากพบเจอผู้ที่รู้จัก อาทิเช่น เหล่านายทหารเหล่านั้น ซึ่งบ้างก็เป็นบุตรหลาน หรือญาติของแม่ทัพนายกองใต้บังคับบัญชา หรือขุนนางในสำนักเสนาธิการ เขาก็จะหยุดเท้าลง และสนทนาด้วยเล็กน้อย มิได้แสดงมาดอำนาจของเสนาบดีผู้เป็นใหญ่ในราชสำนักขณะนี้ ที่เพิ่งกำราบอ้วนสุดลงเลยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ดี แม้เขาเป็นผู้คนเข้าถึงง่าย แต่ในสายตาของเหล่าขุนนางนายทหาร ขันที และนางกำนัลเหล่านี้ กลับยังเต็มไปด้วยอำนาจแม้เขาจะเดินผ่านไปไกลมากแล้ว เหล่าขุนนางนายทหาร ขันที และนางกำนัลที่ก้มคารวะอยู่กับพื้นก็ยังไม่ลุกขึ้น
ครั้นเดินไปตามเส้นทางหลักภายในวังนี้ ซึ่งเข้าจากประตูวังมาเป็นระยะทางหนึ่ง แล้วจึงหักเลี้ยวไปทางขวา ขึ้นสู่เส้นทางรองที่ค่อนข้างแคบ
เส้นทางรองนี้ นำไปสู่ตำหนักเล็กที่เล่าเหียบใช้พบปะขุนนาง เมื่อมิใช่เวลาประชุมราชการ
เส้นทางแยกนี้ก็ปูดินห้าสีเช่นเดียวกัน
...ดินห้าสีเหล่านี้ล้วนขนส่งมาจากแผเสียแห่งมณฑลชีจิ๋ว
เมื่อมาถึงท้องพระโรง เล่าเหียบยังมิได้เสด็จมา ซุนเจินจึงรออยู่ในพระที่นั่ง
เหล่าขันทีนำเบาะรองนั่งมาถวายแก่เขา เชิญให้นั่งลง ทว่าซุนเจินไม่ยอมนั่ง คงยืนรออยู่เช่นนั้น
มิได้รอนานนัก เล่าเหียบก็เสด็จเข้าสู่พระที่นั่งทางประตูข้าง โดยมีจ้าวเยว่กับเหล่าขันที ตลอดจนซุนเยว่และติงชงขุนนางคนสนิทตามเสด็จ
ยังมิทันถึงองค์ น้ำเสียงของจ้าวเยว่ก็ดังล่วงหน้ามาก่อน 'ฝ่าบาทเสด็จแล้ว'
ซุนเจินถลกชายเสื้อคลุมขึ้น แล้วคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น