ซูปูเอี๋ยนโกนผมกลางกระหม่อม ปล่อยผมเปียเล็ก ๆ ห้อยเป็นวงรอบศีรษะ ถักแทรกด้วยเครื่องประดับเงินทอง เขานั่งคร่อมบนที่นั่งแบบอนารยชน ลูบหนวดเอ่ยว่า “ข้านำกองกำลังเดินทางจากเหลียวซีมาจนถึงที่นี่ ระหว่างทางได้ยินว่ากองซุนจ้านแบ่งกำลังพลจำนวนไม่น้อยไปตั้งทัพในเมืองต่าง ๆ อย่างซ่างกู่กุ้น กวางหยาง อวี๋หยาง และโย่วเป่ยผิง ตอนนี้กำลังเขากำลังแตกกระจาย เป็นเวลาที่เหมาะยิ่งที่พวกเราจะเข้าโจมตี ข้าเห็นว่ากองทัพเราควรข้ามภูเขาจวินตูซานไปตีอำเภอจี้ก่อน รังควานเขาเสีย แล้วค่อยดูสถานการณ์ค่อยวางแผนกันต่อ”
ซ่างกู่กุ้นกับกวางหยางจวิ้นมีพรมแดนติดกัน ซ่างกู่กุ้นอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของกวางหยางจวิ้น ส่วนกวางหยางจวิ้นอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของซ่างกู่กุ้น ภูเขาจวินตูซานตั้งอยู่ตรงแนวพรมแดนระหว่างสองแคว้นนี้พอดี ด่านจวีหยงกวนอันลือลั่น ก็ตั้งอยู่บนช่องเขาแห่งหนึ่งของภูเขาจวินตูซาน
ทางใต้ของภูเขาจวินตูซานเป็นสายน้ำยาว ทิศเหนือเป็นแนวกำแพงเมืองยาว
ตอนนี้บนแนวกำแพงเมืองยาวนั้นมีกองกำลังส่วนหนึ่งของกองซุนจ้านตั้งค่ายประจำการอยู่
หากยกทัพจากเขาจวินตูเข้าโจมตีกวางหยางจวิ้นโดยตรง แม้หยานโหรวและทหารม้าอูหวน เซียนเป่ยเหล่านี้จะชำนาญภูมิประเทศ สามารถข้ามภูเขาไปได้ แต่ตามแผนการนี้ของซูผูเอี๋ยน หยานโหรวอนุมานว่า เมื่อพิเคราะห์จุดประสงค์แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขามุ่งหมายปล้นสะดมเป็นหลัก หาใช่ต้องการประจัญหน้ากับกองซุนจ้านไม่ เหตุนี้หยานโหรวจึงไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของซูผูเอี๋ยน
หยานโหรวกล่าวว่า “ข้อเสนอของใต้เท้าฟังดูดีอยู่ ถึงกองทัพเราจะสามารถบุกเข้าอำเภอจี้ รบกวนพื้นที่ต่าง ๆ ในกวางหยางจวิ้นได้ก็จริง ทว่าหากถูกกองกำลังของกองซุนจ้านตั้งรับอย่างแข็งแกร่งที่เขาจวินตูนี้ เกรงว่าสถานการณ์จะไม่สู้ดีนัก ฉะนั้นตามความเห็นอันต่ำต้อยของข้า ยุทธวิธีชั้นเลิศของเราควรคือการเลียบแม่น้ำกูไปทางทิศตะวันออก บุกเข้าอวี๋หยางจวิ้นก่อน แล้วยึดอวี๋หยางให้ได้ จากนั้นจึงรุกจากอวี๋หยางเข้าโจมตีอำเภอจี้ จึงจะเป็นแผนการที่ดีที่สุด”