เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน โดเมนจีนคลิกเดียวถึง
ผู้ที่มาพบกาเซี่ยงและกล่าวโทษเขาต่อหน้ามิใช่ผู้อื่นใด คือจงฮิว
เมื่อฟังคำของจงฮิวจบ กาเซี่ยงรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน ประหนึ่งขอขมา คำนับจงฮิว แล้วกล่าวว่า “การถวายแผนให้ท่านมหาอุปราชนั้น มิใช่ความผิดของข้าเลย”
จงฮิวร้อง “อ้อ” แล้วกล่าวว่า “เหตุใดจึงไม่ใช่ความผิดของท่านเล่า? ก่อนหน้านี้พบหน้าท่าน ท่านก็เอ่ยทุกคราวว่า ท่านภักดีต่อราชวงศ์ ซื่อตรงต่อองค์ฮ่องเต้ แต่พริบตาเดียว ท่านกลับไปถวายแผนให้ลิฉุยแล้ว กล้าถามท่านหน่อย นี่มิใช่ทำตัวตีสองหน้าหรือ? ท่านว่าท่านภักดี ภักดีนี้แท้กี่ส่วน เท็จกี่ส่วน? ข้าจะยังเชื่อใจท่านได้อีกหรือ?”
กาเซี่ยงอธิบายว่า “ท่านจง! ครั้งนั้นหากข้ามิได้เสนอแผนนี้ให้ท่านมหาอุปราช เกรงว่าวันนี้ข้าคงมิอาจพบท่านอีกแล้ว ท่านย่อมไม่รู้สถานการณ์ในตอนนั้นว่าอันตรายเพียงใด ท่านมหาอุปราชจ้องตาขึง ขอเพียงข้าลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีแผนเสนอขึ้นมา ศีรษะข้าคงหลุดจากบ่าเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงจำต้องเสนอแผนส่งบุตรเป็นตัวประกันและจับมือเป็นพันธมิตรแก่ท่านมหาอุปราช แต่ท่านมหาอุปราชกับท่านกุยกีเป็นคนเช่นไร ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? เมื่อคราวเสนอแผน ไม่ปิดบังท่านเลยว่า ข้าคาดการณ์ตั้งแต่แรกแล้วว่าแผนนี้ของข้าไม่มีทางสำเร็จ บัดนี้เมื่อพิจารณาดู สิ่งที่ข้าคาดการณ์ไว้มิได้ผิดพลาดแม้แต่น้อย”
จงฮิวกล่าวว่า “มิผิดพลาดเลยหรือ? แต่ลิฉุยกับกุยกีสองคนมิได้ตกลงสงบศึกและเป็นพันธมิตรกันแล้วหรือ?”
กาเซี่ยงหัวเราะ กล่าวว่า “ท่านจง! ตั้งแต่โบราณกาลมา มีที่ไหนส่งธิดาเป็นตัวประกันเล่า? พวกเขาสองคนแม้บัดนี้จะสงบศึกเลิกทัพ แต่พันธสัญญาย่อมมิอาจเชื่อถือได้ การส่งธิดาเป็นตัวประกันนี้ หากแพร่งพรายออกไป มีแต่จะถูกใต้หล้าหัวเราะเยาะ!”
จงฮิวมองหน้ากาเซี่ยงอยู่นาน แล้วแปรเปลี่ยนสีหน้ายิ้มออกมา กล่าวว่า “คำของท่าน ข้าพเจ้าย่อมรู้ดี เมื่อครู่ที่ข้าพูดไปนั้นเป็นเพียงการหยอกล้อท่านเท่านั้น”
ทุกครั้งที่จงฮิวมาพบกาเซี่ยง กามู่ล้วนเป็นผู้นำทาง และก่อนจงฮิวมาถึง ก็จะให้บ่าวไพร่หลีกออกไปเสียก่อน ครั้งนี้ก็เช่นกัน ในห้องไม่มีผู้ใดอื่น มีเพียงกาเซี่ยง จงฮิว และกามู่สามคน