เว็บเฟยซู่จงเหวิน โดเมนภาษาจีนคลิกเดียวถึง
เล่าเปียวมีตำแหน่งขุนพลพิทักษ์บูรพา คำว่า “ขุนพล” ในที่นี้ มิได้หมายถึงซุนเจิน แต่หมายถึงเล่าเปียว
ซัวมองงุนงง กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพมีสีหน้าไม่พอใจรึ?”
“เจ้ามิได้สังเกตเลยหรือ?”
“มิได้สังเกต... แต่ว่าเหตุใดท่านแม่ทัพจึงไม่พอใจ?”
เก๊งเหลียงพินิจซัวมอ เห็นว่าเขาไม่ได้เสแสร้ง แต่แท้จริงแล้วยังมิทันรู้ตัว เรื่องนี้จึงมิอาจกล่าวต่อได้อีก จำต้องหยุดไว้เพียงนั้น กล่าวกับซัวมอว่า “บางทีข้ามองผิดไป ... เต๋อกุย เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยนัก ฟ้ามืดค่ำแล้ว พวกเรารีบพักผ่อนเถิด” กล่าวพลางประสานมือคำนับซัวมอ แล้วกลับเข้าไปในกระโจมของตน
ซัวมองุนงงยิ่งนัก ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เกาศีรษะ งึมงำสองสามคำ แล้วจึงกลับเข้ากระโจมของตน
ครั้นกลับถึงกระโจม เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เตรียมเข้านอน ก็มีคนมาขอเข้าพบนอกกระโจม
ซัวมอเชิญคนผู้นั้นเข้ามา กลับเป็นเฉินอี๋ สมุห์บัญชีของซุนเจิน
เฉินอี๋เข้าไปในกระโจม คารวะซัวมอแล้ว กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านเตรียมพักผ่อนแล้วหรือขอรับ?”
คราวก่อนไปอำเภอสวี่ ซัวมอรู้จักกับเฉินอี๋แล้ว ทราบว่าผู้นี้เป็นคนสนิทของซุนเจิน จึงปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพนบนอบ ตอบว่า “เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะพักผ่อน ท่านจู่มาถึง ใช่มีธุระอันใดหรือ?”
“ข้าน้อยมาเพราะคำบัญชาของท่านขุนพล ท่านขุนพลให้ข้าน้อยมาดูว่าท่านเข้านอนหรือยัง นับแต่ลาจากอำเภอสวี่ ท่านขุนพลว่า มิได้พบท่านมาหลายเดือนแล้ว คิดถึงท่านยิ่งนัก ฉะนั้นหากท่านยังมิได้นอน และรู้สึกไม่เหนื่อยล้า ก็อยากรบกวนเชิญท่านไปสนทนาที่กระโจมท่านขุนพล”
เพิ่งปราบอ้วนสุด ยึดน่ำเอี๋ยงได้ และวันนี้ก็ได้ทราบว่าซุนเจินมีเจตนาจะเสนอชื่อเขาเป็นเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ทั้งสองเรื่องนี้ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ แม้ซัวมอจะอ่อนล้าจากการเดินทาง แต่หากจะให้นอนก็คงมิหลับ และใคร่จะสนทนากับซุนเจิน ฉะนั้นจึงมิอาจปฏิเสธได้ ให้บ่าวเข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจึงตามเฉินอี๋ออกจากกระโจม ไปยังกระโจมของซุนเจิน
ขณะเฉินอี๋มา นำบ่าวติดตามมาสิบกว่าคน ยามนี้ดึกสงัด เสียงอึกทึกไม่น้อย เล่าเปียวในกระโจมได้ยินเข้า
เล่าเปียวไต่ถาม ทราบว่าเฉินอี๋มาหาซัวมอ