อันที่เจิ้งขุยกลับไปยังกุนจิ๋ว และหลิวไต้เมื่อทราบคำของซวีจั๋วแล้วจะมีปฏิกิริยาเช่นไรนั้นก่อน ขอเอ่ยถึงแต่ซวีจั๋วที่เข้าพบอ๋องเจิ้งขุย แล้วเข้าไปรายงานซุนเจิน
เขากล่าวถึงจุดประสงค์ของอ๋องเจิ้งขุยก่อน ครั้นแล้วประเมินว่า “หลิวฉื้อสื่อแห่งกุนจิ๋วเป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่น ได้ยินว่าในกุนจิ๋วนั้นเขาถ่อมตนนบนอบ น่าจะมีชื่อว่าได้คนดีมีฝีมือ แต่เมื่อดูจากสวี่จงหลางกับอ๋องจงหลางแล้ว ก็เป็นผู้มีปัญญาปานกลางเท่านั้น หมันป๋อหนิงเด็ดเดี่ยวซื่อตรง ทรงเกียรติเลื่องลือในมณฑล เหลียงป๋อฟางเจนจบตำรา ทั้งการเข้าและการถอยสมด้วยมรรคา สองท่านนี้ล้วนเป็นชาวฉางอี้ พำนักอยู่ที่จวนผู้ว่าการมณฑล ซึ่งหลิวฉื้อสื่อไม่สามารถใช้ได้ ข้าได้ยินว่าที่ตังกุ๋นมีเทียลิบ เป็นบัณฑิตผู้มีมันสมองและความสามารถ ไม่ยอมรับการเรียกตัวของเขา แสดงถึงความมีวิสัยทัศน์หยั่งรู้คน”
หมันป๋อหนิงนั้นคือหมันจ๋ง เหลียงป๋อฟางนามว่าเยี่ยน คนทั้งคู่ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์ในหมู่ชนรุ่นใหม่ของมณฑลกุนจิ๋ว
หมันจ๋งเกิดในตระกูลใหญ่ฝ่ายขวาของเมือง มีชื่อตั้งแต่เยาว์ เมื่ออายุสิบแปดได้เป็นผู้ตรวจตราประจำเมือง ในเมืองนั้นมีหลี่ซั่วและคณะ ต่างกุมกองกำลัง รังแกเบียดเบียนราษฎร หมันจ๋งรับบัญชาจากเจ้าเมืองให้ออกไประงับและสอบสวน ประการหนึ่งเพราะตระกูลของเขาสูงเด่นในเมือง อีกประการเพราะความสามารถของเขา หลี่ซั่วกับคนอื่นๆ พอพบเขาก็คุกเข่ายอมรับผิด แต่นั้นมาจึงไม่กล้าออกปล้นชิงอีก ด้วยความดีความชอบดังกล่าว หมันจ๋งจึงได้รับการเสนอชื่อจากเจ้าเมือง เป็นขุนนางจากราชสำนักเรียกตัวเข้าไปในราชการ ตำแหน่งว่าที่เจ้าเมืองเกาผิง 'ว่า' นั้นหมายถึงการทดลองให้ดำรงตำแหน่ง เป็นธรรมเนียมการแต่งตั้งข้าราชการที่ราชสำนักฮั่นใช้บ่อย 'เจ้าเมือง' นั้นหมายถึงผู้ปกครองแคว้นใหญ่ ยศศักดิ์สูงกว่าเจ้าเมืองระดับต่ำกว่า นับแต่เริ่มต้นรับราชการก็เป็นถึงเจ้าเมืองระดับสูง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สูงส่ง แต่เพราะในตำแหน่งนั้นเขาได้ลงมือทำร้ายนายอำเภอผู้ตรวจตราที่ทุจริตชื่อจังเปาจนเสียชีวิต เขาจึงลาออกจากราชการกลับบ้าน