คนทั้งสองที่เดินล่วงเข้ามายังลานเรือนนี้ ผู้หนึ่งสวมอาภรณ์ขุนนางสีดำ สวมหมวกนักรบบนศีรษะ รัดเข็มขัดหนังเหน็บกระบี่ยาว เพราะใต้คางไร้หนวดเครา แม้จะดูขาดความสง่างามน่าเกรงขามไปบ้าง แต่ท่วงท่ายามเดินกลับเต็มไปด้วยความห้าวหาญทะนงองอาจ อีกผู้หนึ่งหาได้สวมชุดขุนนางไม่ เพียงโพกศีรษะด้วยผ้าขาว นุ่งห่มเสื้อผ้าสีพื้นธรรมดาอย่างบัณฑิตยามอยู่เคหสถาน รูปร่างซูบผอม เครายาวพลิ้ว เมื่อมองดู แม้มิได้สง่างามน่าเกรงขาม ทว่ากลับให้ความรู้สึกปล่อยตามสบายอิสระยิ่ง
ทั้งสองนี้ก็คือ เล่าปี่ และ ขันยง ผู้ซึ่งซุนเจินให้เตียนอุยส่งคนไปเรียกตัวมานั่นเอง
เดิมที ขันยงดำรงตำแหน่งตุ๊กุนฉงชื่อในที่ว่าการมณฑลชีจิ๋วของซุนเจิน ต่อมาเมื่อซุนเจินย้ายฐานบัญชาการไปยังฉางอี้ เขาก็ติดตามซุนเจินไปยังฉางอี้ด้วย ขณะเดียวกัน ตำแหน่งของเขาก็เปลี่ยนจากขุนนางในที่ว่าการมณฑล มาเป็นเจ้าหน้าที่ในกองบัญชาการเจิ้นตงเจียงจวินของซุนเจิน ต่อจากนั้น เพียงไม่กี่เดือนก่อน เมื่อซุนเจินปราบกบฏและคุ้มครององค์ฮ่องเต้ เขากับซุนฮกและพวกต่างพำนักอยู่ที่ฉางอี้ เมื่อซุนเจินประสบความสำเร็จในการคุ้มครององค์ฮ่องเต้ ราชสำนักจึงแต่งตั้งให้เขาเป็นเชอฉีเจียงจวิน กองบัญชาการเจิ้นตงเจียงจวินจึงเลื่อนฐานะขึ้นเป็นกองบัญชาการเชอฉีเจียงจวิน ขันยงจึงกลายเป็นหนึ่งในขุนนางผู้ช่วยในกองบัญชาการเชอฉีเจียงจวินของซุนเจินในปัจจุบัน
นับตั้งแต่ถูกซุนเจินแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งตุ๊กุนฉงชื่อในที่ว่าการมณฑลชีจิ๋ว ขันยงกับเล่าปี่ คนหนึ่งรับราชการอยู่ในที่ว่าการมณฑล อีกคนหนึ่งออกนำทัพอยู่ภายนอกอยู่เนือง ๆ ทั้งสองต่างมิได้พบพานกันเป็นเวลานาน บัดนี้มาชุมนุมกันที่อำเภอสวี่ ในที่สุดก็ได้พบปะกันอยู่เนือง ๆ ดังนั้นชั่วระยะนี้ เล่าปี่จึงชักชวนอย่างแข็งขัน หากมีเวลาว่างเมื่อใด ก็ไปหาขันยงเพื่อกินข้าวดื่มสุรา เพราะอย่างไรเสีย ทั้งสองก็มีมิตรภาพเก่าจากแคว้นโตวกุ้นก่อนหน้านั้น อีกทั้งยังรู้จักกันมาแต่ยังหนุ่ม ความรู้สึกจึงต่างไปจากผู้อื่น บัดนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างกัน ก็ยังดูเหมือนไม่ต่างจากแต่ก่อน