จิวท่ายและเจียงฉินเป็นบุตรหลานบ้านอนาถา แค่ได้รับหมายเรียกจากซุนเจินก็ทั้งประหลาดใจและดีใจยิ่งนัก พอมาถึงจวนข้าหลวง ก็ได้รับความเอ็นดูและใกล้ชิดจากซุนเจินอีก ยิ่งซาบซึ้งไม่รู้ลืม ครั้งเมื่อเห็นใต้ร่มธงของซุนเจินมีผู้คนอย่างเตียนอุยและซินอ้าย ทั้งสองพิเคราะห์ตนเองว่าฝีมือรบสู้เตียนอุยมิได้ กิริยางามสง่ายิ่งเทียบซินอ้ายไม่ติด ยิ่งน้อมใจศรัทธายิ่งว่าใต้บัญชาของซุนเจินนั้นเต็มไปด้วยยอดคน ทั้งสองพูดกันตามลำพัง ล้วนเห็นว่าซุนเจินใช้อัธยาศัยถ่อมตนเลื่องลือรับคน อาศัยขุนนางบุ๋นบู๊ที่ยอดเยี่ยม ภายภาคหน้าย่อมมิใช่เพียงหนึ่งมณฑลจะหยุดยั้งได้ พวกเขาซึ่งเดิมก็พร้อมถวายชีวิตแก่ซุนเจินอยู่แล้ว ความคิดนั้นยิ่งแน่วแน่มากขึ้นอีก
และสำหรับซุนเจินแล้ว เดิมเพียงคิดเรียกตัวจิวท่าย แต่กลับได้มาสองคน ก็รู้สึกยินดียิ่ง
แต่จะยินดีก็ตาม ท้ายที่สุดยังมีภารกิจการทหารและการปกครองอีกมากที่ต้องจัดการเอง ดังนั้นหลังจากจัดการที่พักให้จิวท่ายและเจียงฉินแล้ว เขาก็หันไปทุ่มเทแรงกายแก่เรื่องใหญ่สองเรื่อง
ในสองเรื่องนี้ เรื่องแรกย่อมเป็นเรื่องส่งเจ้ายู่และซุนเฉินไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่เตียงอัน
ในจวนและใต้บัญชาของซุนเจินมีคนมากที่สามารถไปเข้าเฝ้าได้ แต่หลังจากใคร่ครวญละเอียด และหารือกับซุนฮกแล้ว สุดท้ายเขาก็เลือกเจ้ายู่กับซุนเฉิน
เหตุผลมีสองประการ
บัดนี้ซุนเจินปกครองมณฑลชีจิ๋ว การส่งทูตเข้าเฝ้า ผู้เป็นทูตต้องยึดคนมณฑลชีจิ๋วเป็นหลัก เพื่อแสดงว่าเขาได้รับการสนับสนุนจากบัณฑิตในชีจิ๋วแล้ว ในกลุ่มคนอายุและชื่อเสียงเกียรติคุณเหมาะสม เช่น เจ้ายู่ จางหง จางเจา อ้องลอง นั้น อ้องลองดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองกังเหลง ไม่อาจละจากอำเภอได้ จางเจาแม้จะเสนอให้ไปเข้าเฝ้าพระโอรสสวรรค์ที่เตียงอันเช่นเดียวกับซุนฮก แต่เขาเพิ่งมา ชื่อเสียงเพียงพอ แต่ประสบการณ์ราชการในมณฑลยังน้อย ยังไม่เหมาะ จางหงนั้นนับว่าได้ แต่เขาก่อนหน้านี้เพียงเพราะถูกซุนเจินเรียกตัว จึงเคยรับราชการในเมืองกังเหลง ทว่าไม่เคยทำงานในระดับมณฑล ชื่อเสียงและตำแหน่งยังไม่พอ อ้องลอง จางเจา จางหง ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เหลือเพียงเจ้ายู่ที่พอส่งไปได้