พ้นจากเมืองไคหยางมาแล้ว เฉิงเจียมิได้แวะไปค่ายทหารเขาไท้ซานเพื่อกล่าวลาแก่จังป้าอีก กลับมุ่งหน้าสู่เส้นทางหวนคืนในทันที
ในไคหยางมีทหารเขาไท้ซานนับหมื่นตั้งมั่นอยู่ และในบัญชาของจังป้าก็มีผู้ที่เดิมเป็นหัวหน้าโจรอยู่มาก ดังนั้นโดยรอบไคหยาง รวมถึงทางใต้ของไคหยางแถบจิชิว ความสงบเรียบร้อยจึงดีมาก หามีโจรผู้ร้ายออกอาละวาดไม่
ล่องเลียบฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอี๊สุ่ยลงใต้ ผ่านจิชิวเข้าเขตเมืองตังไฮ่ ณ บริเวณใกล้เขาโอวีนั่นเอง เฉิงเจียได้ปะทะเข้ากับกลุ่มโจรภูเขากลุ่มหนึ่ง มีประมาณร้อยสองร้อยคน กวัดแกว่งไม้พลอง หอกไม้ไผ่ พุ่งออกมาจากพงไพรและเนินเขา ดูท่วงทีก็อึงคะนึงนัก หากแต่น่าเสียดายที่พวกมันมาพบคู่ต่อสู้ที่แกร่งเกินไปนัก ครานี้เหล่าองครักษ์ที่ติดตามอารักขาเฉิงเจียล้วนเป็นทหารชั้นยอดในกองทัพของซุนเจิน ชั่วพริบตาไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถตีพวกมันจนแตกกระเจิง
เฉิงเจียขี่ม้าอยู่ พลางลูบเครา ยืนดูการต่อสู้อยู่ริมขอบ ด้วยเหตุที่มิต้องกังวลถึงความปลอดภัยของตนเองแม้แต่น้อย ดังนั้นขณะที่เขากำลังสบายอารมณ์ ชี้นำสนามรบและกล่าวชมวีรชนแก่เหล่าทหารม้าที่อยู่ปกป้องตนนั้น ยังมีแก่ใจเอื้อนเอ่ยถอนหายใจสองประโยคอีกว่า “เมืองตังไฮ่เป็นที่ตั้งของมณฑล โตเกี๋ยมกิตติศัพท์เกรียงไกรปานนั้น ทัพโพกผ้าเหลืองนับสิบหมื่นยังตีแตกพ่าย แต่ไฉนเลยจะจัดการไอ้พวกโจรกระจอกในตังไฮ่สักหน่อยก็มิได้?”
แต่เรื่องนี้จะโทษโตเกี๋ยมก็ไม่ถูกนัก
ทุกวันนี้ใต้หล้าลุกเป็นไฟศึก ราษฎรยากแค้นแร้นเข็ญ โจรผู้ร้ายเป็นเพียงเปลือกนอก รากเหง้าอยู่ที่การปกครอง หากการปกครองในราชสำนักและระดับเมืองมิอาจปลอดโปร่งกระจ่างได้สักวัน พวกโจรภูเขา โจรป่า โจรทะเลที่คลาคล่ำทั่วทุกหัวระแหงก็จะเหมือนดังวัชพืช รื้อถอนไปรอบหนึ่งก็งอกขึ้นมาอีกรอบ ปราบเท่าใดก็ไม่สิ้นซาก
ปราบปรามโจรภูเขากลุ่มนี้ราบคาบอย่างง่ายดายแล้ว เหล่าทหารม้าในสนามรบก็ยังไม่ยอมหยุดแต่โดยดี ต่างคิดจะแยกย้ายไล่ตามเพื่อกวาดล้างเสียให้หมดสิ้น