ตอนที่ 462 — การยุทธ์เป็นเครื่องส่งเสริมการปกครอง การปกครองเป็นรากฐานแห่งการยุทธ์ (ตอนต้น)
เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง ซุนฮิว เล่าปี่ เฉิงเจีย ซวนคาง และคนอื่น ๆ ยังคงอยู่ เพื่อปรึกษาหารือเรื่องการทหารกับซุนเจิน
เล่าปี่เป็นผู้เอ่ยถามก่อนว่า 'อวี่ตู๋ถูกจับกุมแล้ว ข้าไม่ทราบว่าท่านตั้งใจจะจัดการกับเขาอย่างไรหรือ?'
ซุนเจินกล่าวว่า 'เจ้ามีความเห็นเช่นไร?'
เล่าปี่ทูลว่า 'หลี่ฉยงยอมจำนนแล้วก็จริง แต่อำเภอเว่ยและอู่อานต่าง ๆ ยังอยู่ในมือโจร อวี่ตู๋มิอาจสังหารได้ ทางที่ดีควรชักชวนให้เขายอมสวามิภักดิ์ด้วย เช่นนี้ก็จะสามารถยึดคืนดินแดนเว่ยได้ทั้งหมด'
เฉิงเจียกล่าวเสริมว่า 'หลี่ฉยงท่านยังไม่สังหารเลย แล้วอวี่ตู๋เล่า ข้าเฉิงเจียผู้น้อยปรารถนาจะเป็นกระบอกเสียงชักชวนอวี่ตู๋ให้ยอมจำนนแทนท่าน'
ซุนเจินพยักหน้าพลางว่า 'ดี เรื่องนี้ก็มอบหมายให้เจ้าเป็นผู้จัดการ'
ซุนฮิวมิได้พะวงกับเรื่องของอวี่ตู๋มากนัก เขาคำนึงถึงภาพรวมเป็นสำคัญ
เขากล่าวว่า 'บัดนี้อวี่ตู๋ถูกจับกุม หลี่ฉยงยอมถวายสามอำเภอ พวกโจรบอบช้ำหนัก ย่อมเกิดความระส่ำระส่ายภายใน อวี่ตู๋หากยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านก็ดีแล้ว แต่แม้เขามิยินยอมก็หาใช่เรื่องสำคัญไม่ อย่างไรเสียการยึดคืนเขตเว่ยได้ทั้งหมดก็ใกล้จะสำเร็จอยู่ในเร็ววัน สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ ตามความเห็นของข้าพเจ้า มิใช่อวี่ตู๋ หากแต่เป็นวิถีที่ท่านควรปฏิบัติ เพื่อฉกฉวยโอกาสนี้เข้าควบคุมอำเภอเน่ย์หวง อำเภอเว่ย และอำเภออื่น ๆ ไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จ อันจะใช้ต่อต้านตระกูลเจ้าได้'
ทุกการเคลื่อนไหวทางการทหารล้วนมีขึ้นเพื่อรับใช้การปกครอง
ครั้งอยู่ที่จ้าวจวิ้น ซุนเจินอาศัยเกียรติภูมิจากการกวาดล้างจั่วซวี หวงเชียน หวังตั่ง ทยอยรวบอำนาจทางการทหารในจ้าวจวิ้นและควบคุมความสงบเรียบร้อยในเมืองหานตานไว้ในมือ บัดนี้ชัยชนะเหนืออวี่ตู๋ย่อมช่วยให้เขาก้าวหน้าทางการเมืองในเว่ยจวิ้นได้ไม่น้อย
เว่ยจวิ้นมีสิบห้าอำเภอ อำเภอเย่ เหลียงฉี ล้วนเอนเอียงไปทางตระกูลเจ้า นับว่าเสียเปรียบแก่ซุนเจิน