ซุนเจินเอ่ยถามเล่าปี่ว่า “เหียนเต๊ก เจ้ามีธุระสิ่งใด ใคร่จะเอ่ยกับข้าหรือ” แล้วยิ้มกล่าว “ระหว่างเจ้ากับข้า จะพูดสิ่งใดก็พูดมาตรง ๆ เถิด ไม่จำต้องปิดบังอำพราง มีเรื่องใด ก็ว่ามาเถิด”
เล่าปี่รับคำว่า “ขอรับ” แล้วกล่าวว่า “นายท่าน ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งอยู่จริง ขออาจเอื้อมไต่ถามนายท่าน”
“ไต่ถามข้าหรือ” ซุนเจินลูบเคราใต้คางสั้น ๆ ยิ้มถามว่า “เป็นเรื่องใดกัน”
เล่าปี่กล่าวว่า “นายท่าน ก็คือเรื่องอ้วนสุด”
“อ้วนสุดหรือ”
เล่าปี่กล่าวว่า “ถูกต้อง มิอาจปิดบังนายท่าน อันที่จริงข้าน้อยหมายจะขอหารือนายท่านมานานแล้ว ไม่ทราบว่านายท่านมีแผนการเช่นไรต่ออ้วนสุด”
“มีแผนการเช่นไรต่ออ้วนสุดหรือ... เหียนเต๊ก เจ้าว่าข้าควรมีแผนการเช่นไรต่อเขาเล่า”
——เรื่องการกรีฑาทัพปราบอ้วนสุดอย่างช้าไม่เกินฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ดังที่เล่ามาก่อนหน้านี้ ซุนเจินหารือเพียงกับซีจื้อไฉ ซุนฮก กุยแก ตันกุ๋น และอีกไม่กี่คนเท่านั้น หาได้เอ่ยกับเล่าปี่ไม่
เล่าปี่กล่าวว่า “ใต้เท้า มิต้องเอ่ยถึงเรื่องไกลตัว นับแต่พระเจ้าแผ่นดินและราชสำนักย้ายมายังอำเภอสวี่ อ้วนสุดก็ขัดพระบัญชาหลายครั้ง ขัดขืนคำบัญชาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ยอมเข้าเฝ้า และยังให้ที่ซ่อนแก่กุยกีโจรร้าย เจตนาไม่จงรักภักดีของเขา ก็ประจักษ์แจ้งราวถูกเปิดเผย เขายึดน่ำเอี๋ยง มีทหารนับหมื่น ภายหลังยังรับลิโป้ กุยกีเป็นสมุน ตั้งอยู่ห่างอำเภอสวี่เพียงนิดเดียว ประหนึ่งเสือร้ายสิงสถิตข้างกาย ความเห็นโง่เขลาของข้าน้อย ราชสำนักควรยกไปปราบปรามเสีย”
“ปราบปรามหรือ? …เหียนเต๊ก ที่เจ้ากล่าวมานั้นไม่ผิด อ้วนสุดมีแผนร้ายซ่อนอยู่ หากเขายังขัดขืนราชสำนักต่อไป ก็จะเป็นภัยต่อราชสำนักอย่างแน่แท้ ข้าเองก็กังวลอยู่ไม่น้อย แต่หากจะปราบปรามเขา เจ้าคิดว่าเวลาใดจึงสมควร”