โจโฉชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาฉายแววเหยียดหยามและรังเกียจ สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปเลย หัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "ท่านจ้งเจี่ยนอย่าได้ถือโทษ ข้าพเจ้าผู้นี้ประมาทเอง..." ว่าแล้วโจโฉก็ชี้ไปที่อิเขงแล้วบอกซูหนิงว่า "ผู้นี้คืออิเขงแห่งอิ๋งชวน มีกำลังกล้าหาญที่หมื่นคนก็ต้านมิได้"
ซูหนิงยืนสำรวจอิเขงอยู่ข้างหนึ่ง เห็นว่าตัวเขาสูงใหญ่ อย่างน้อยก็สูงกว่าโจโฉร่วมชี่ นอกจากนี้รูปร่างอิเขงก็กำยำล่ำสัน หลังกว้างเหมือนพยัคฆ์ เอวหนาดุจหมี ริมฝีปากบนเต็มไปด้วยหนวดเคราดำขลับ ใบหน้าค่อนข้างธรรมดา แต่สีหน้าแฝงความดุร้าย ชวนให้น่าเกรงขามแม้ไม่ข่ม
หลังจากฟังคำแนะนำของโจโฉ ซูหนิงรีบคำนับ แต่ในใจกลับคิดว่าบุรุษที่ดูภูมิฐานเช่นนี้ แท้จริงแล้วเป็นคนไร้แก่นสาร ได้แต่วนเวียนประจบสอพลออยู่เบื้องหลังอ้วนเสี้ยว ซูหนิงรู้สึกเหยียดหยามยิ่งนัก
อิเขงแสยะยิ้ม หัวเราะฮ่าๆ ไม่สนใจใยดีต่อซูหนิงที่ก้มคำนับอยู่ สีหน้ากลับค่อยๆ ปรากฏแววโลหิตกระหายเลือด
โจโฉรู้สึกขุ่นเคืองใจ ซูหนิงคือคนที่เขาพามาด้วยตนเอง การกระทำของอิเขงเช่นนี้ ก็คือการตบหน้าโจโฉชัดๆ!
"จื่อผิง เจ้าตามพี่เข้าไปข้างในเถิด ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับคนพาลบางคน" โจโฉกวาดตามองใบหน้าของอิเขงที่ตื่นเต้นเร้าใจมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยดวงตาเล็กๆ แล้วกล่าวเรียบๆ
ซูหนิงยืดตัวขึ้น ไม่ใส่ใจสักนิด ราวกับว่าผู้ที่ถูกทอดทิ้งไว้เมื่อครู่มิใช่ตนเอง อ้วนเสี้ยวที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าฉายแววประหลาด อ้วนสุดนั้นเต็มไปด้วยความมืดมน ดูราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ อิเขงยังคงตื่นเต้นอย่างสุนัขจิ้งจอกที่เห็นเหยื่อ คนอื่นๆ นั้น อาจไม่ต้องการให้โจโฉเสียหน้า หรืออาจทนดูพฤติกรรมของอิเขงไม่ได้ แม้มิได้ออกหน้าแทนซูหนิง แต่ก็พากันเดินตามโจโฉเข้าไปข้างใน
"โจอาหมาน" อิเขงตะโกนเสียงดั่งฟ้าร้อง พูดอย่างรวดเร็วว่า "พวกเราขุนนางตระกูลสูงนัดพบกันที่นี่ ประการแรกเพื่อรวมปัญญาของทุกคน คิดหาทางขจัดความทุกข์ยากให้แก่ชาติ ประการที่สองก็เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเรา แต่วันนี้เจ้ากลับพาไอ้เด็กป่าเถื่อนต่ำช้าคนนี้มาโดยไม่บอกกล่าว ไม่คิดจะให้คำอธิบายแก่พวกเราบ้างหรือ?"