ฉือห้วนและติงเฝ่ยได้ฟังก็ปรบมือพลางเอ่ยว่า “นามนี้ดีนัก!”
ติงเฝ่ยกล่าวว่า “โมจิน โมจิน สัมผัสก็คือทองคำ นามนี้ดีแท้ ช่างเห็นภาพยิ่งนัก!”
ฉือห้วนกล่าวว่า “นามนี้ตั้งขึ้นแล้ว แต่นายท่าน การงานนี้จะมอบแก่ผู้ใดเล่าขอรับ?”
แววตาของโจโฉวนเวียนไปมาบนใบหน้าของติงเฝ่ยและฉือห้วน ยามจับจ้องไปที่ผู้ใด ผู้นั้นก็ก้มหน้าหรือเบือนหน้าหนีด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน โจโฉหัวเราะและเอ่ยว่า “เป็นใดกันไป ดูท่าเจ้าทั้งสองไม่ใคร่เต็มใจทำงานนี้เลย”
ฉือห้วนลูบศีรษะแล้วยิ้มเฝื่อนเอ่ยว่า “นายท่าน มิใช่ว่าข้าทั้งสองไม่เต็มใจทำ หากเพียงการงานนี้ค่อนข้างจะ... ค่อนข้างจะ...”
โจโฉกล่าวเสริมให้ว่า “ค่อนข้างจะเสียคุณธรรม ใช่หรือไม่?”
ฉือห้วนรีบรับว่า “นายท่านทรงญาณหยั่งรู้! การงานนี้เสียคุณธรรมจริงด้วย ฝ่ายเต๋ากล่าวว่า ผู้เป็นแม่ทัพ หากสังหารหนัก มักส่งผลเสียต่อคุณธรรมหยินของตน พวกข้าต่างยอมพลีชีพและหลั่งโลหิตเพื่อนายท่านได้ สังขารนี้หาได้อาลัยไม่ ทั้งไม่ใส่ใจคำสอนของเต๋า แต่ทว่างานโมจินนี้ มันช่าง...” คิดถ้อยคำที่จะกล่าวไม่ได้ ก็หันไปทางติงเฝ่ย
ติงเฝ่ยกล่าวว่า “แท้จริงแล้วลงมือไม่ลงคอขอรับ”
ฉือห้วนพยักหน้าถี่ กล่าวว่า “ถูกต้อง ถูกต้อง! นายท่าน แท้จริงแล้วลงมือไม่ลงคอขอรับ”
โจโฉลูบหนวดแล้วหัวเราะ เอ่ยว่า “เจ้าทั้งสองเป็นแม่ทัพที่ข้ารัก ข้ามีภาระใหญ่ให้พวกเจ้าอยู่แล้ว ไยจะให้พวกเจ้ามาทำเรื่องเช่นนี้เล่า?”
ฉือห้วนสีหน้าผ่อนคลายลง ถามว่า “เช่นนั้นข้าขอถามนายท่าน จะเลือกผู้ใดรับภาระนี้หรือขอรับ?”
โจโฉคิดในใจ “พวกเจ้าสองคนไม่ยอม ข้าจะใช้ใครได้เล่า? หรือจะใช้ให้หยวนเหรี่ยงกับเมี่ยวฉายทำ?” หยวนเหรี่ยงและเมี่ยวฉายนั่นคือแฮหัวตุ้นกับแฮหัวเอียน เป็นไปไม่ได้แน่ แต่โจโฉก็มีคนในใจอยู่แล้ว จึงกล่าวว่า “หลี่เซี่ยงกับเหลียงขุยเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่เซี่ยงกับเหลียงขุยก็คือสองคนที่หนีมาจากเอวียนจวี๋มาเข้าด้วยโจโฉนั่นเอง
ขอเพียงไม่เลือกพวกตนไปทำงานนี้ โจโฉจะเลือกใครก็ได้ ติงเฝ่ยและฉือห้วนจึงรีบเอ่ยว่าดี
“เช่นนั้นก็ตกลงเป็นสองคนนี้!”
อันที่จริงโจโฉก็ไร้ผู้เหมาะสมอื่นใด จึงจำต้องใช้สองคนที่มาเข้ากับตนใหม่นี้ทำงานนี้