เฟยซู่จงเหวิน. โดเมนจีน เข้าถึงในคลิกเดียว
“จะพูดเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ นี่คือราชโองการทีเดียว!” นางโจวกล่าว
ซุนเจินยิ้มกล่าวว่า “ถูกแล้ว เป็นราชโองการ” เขายืดเส้นยืดสาย แล้วพูดว่า “วันนี้ข้าดูการฝึกของหน่วยจื่ออี้ กลั้นใจไม่ไหวจึงลงไปยิงเกาทัณฑ์ขี่ม้าอยู่สองสามยก ลองวัดฝีมือกับจื่ออี้ พอราชโองการมาถึง ก็รับราชโองการ แล้วโขกศีรษะคารวะอยู่นานครู่ เอวเมื่อยขาเมื่อย ยามค่ำแม้ได้ดื่มสุราไปสองสามจอก ความอ่อนล้าก็ยังไม่หาย ภริยา มาช่วยข้านวดหน่อยเถิด” พูดพลางก็ขึ้นไปนอนคว่ำบนเตียง
นางโจววางราชโองการลงเรียบร้อย ย่างก้าวแผ่วเบาดุจกลีบบัว ตรงมายังข้างเตียง คุกเข่าลงข้างเตียง นวดเอวและหลังให้ซุนเจิน สุดท้ายก็อดสงสัยไม่ได้ ใคร่รู้ว่าในราชโองการเขียนว่ากระไร ประกอบกับช่วงเวลานี้ซุนเจินปฏิบัติต่อนางดีมาตลอด ความหวาดหวั่นและกังวลแต่ก่อนค่อย ๆ ทุเลาลงไปมาก บัดนี้นางไม่เหมือนแต่ก่อนที่อ่อนแอคล้อยตามทุกสิ่ง กลับกล้าพอที่จะพูดกับซุนเจินได้บ้าง จึงเอ่ยถามซุนเจินว่า “ท่านแม่ทัพ ในราชโองการว่าไว้อย่างไรบ้างเจ้าคะ เป็นการพระราชทานรางวัลแก่ท่านที่เคยเข้าเฝ้าคุ้มกันราชบัลลังก์หรือไม่เจ้าคะ”
“องค์จักรพรรดิทรงตอบแทนความชอบในการเข้าเฝ้าคุ้มกันราชบัลลังก์ของข้า พระราชทานตำแหน่งให้ข้าหลายตำแหน่ง”
นางโจวถามว่า “ทรงแต่งตั้งหลายตำแหน่งเชียวหรือ ท่านแม่ทัพ แล้วมีตำแหน่งอะไรบ้างเจ้าคะ”
ซุนเจินจึงเล่าตำแหน่งขุนนางทั้งหลายที่ได้รับพระราชทานจากราชโองการให้นางโจวฟัง
นางโจวได้ฟังแล้วก็ตะลึงจนลิ้นค้าง กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ นี่ล้วนเป็นตำแหน่งอันสูงส่งทั้งสิ้น! ดูท่าฝ่าบาทจะทรงยินดียิ่งนักในความดีความชอบที่ท่านแม่ทัพยกทัพมาช่วยเหลือพระองค์ในครั้งนี้”
ซุนเจินกล่าวว่า “ข้าได้ให้เสมียนร่างหนังสือขอปฏิเสธตำแหน่งให้ข้าแล้ว พรุ่งนี้จะนำไปยื่นยังราชสำนัก”