ทุกคนมองไป ผู้ที่เอ่ยวาจาคือกาเซี่ยง
ซุนเจินถามว่า “ท่านกา ท่านมีแผนการอันใด”
กาเซี่ยงลุกขึ้นยืน คารวะซุนเจินเสียก่อน จากนั้นจึงคารวะทุกคนในที่นั่งพอสังเขป ต่อมาจึงลูบเครา พลางตอบซุนเจินว่า “ตามความเห็นต่ำต้อยของข้า ทางแก้ปัญหานี้ อยู่ที่ตัวบุคคล”
“อยู่ที่ตัวบุคคล?”
“ใต้เท้า ภายหลังปราบอ้วนสุดแล้ว ทรงเลือกบุคคลที่เหมาะสมผู้หนึ่ง ไปดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ก็จะแก้ปัญหานี้ได้แล้ว”
ซุนเจินเข้าใจขึ้นมา กล่าวว่า “ท่านหมายความว่า?”
“หากแต่งตั้งผู้ที่ทั้งเล่าเปียวจะยอมรับได้ และใต้เท้าจะยอมรับได้ ให้ไปเป็นเจ้าเมืองน่ำเอี๋ยง ปัญหานี้ก็จะคลี่คลายมิใช่หรือ?” กาเซี่ยงหยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า “ข้าได้ยินว่า เมื่อปีกลาย ซัวมอที่ได้เข้าเฝ้าที่เมืองหลวง ผู้นั้นทั้งได้รับความไว้วางพระทัยจากเล่าเปียว ขณะเดียวกันก็มีมิตรภาพอันลึกซึ้งกับใต้เท้า ทั้งยังเกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกันกับเล่าเปียวและใต้เท้า คนผู้นี้ดูจะเหมาะสมยิ่ง แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความเห็นต่ำต้อยของข้า หากใต้เท้ามีพระดำริอื่น ก็ย่อมต้องปฏิบัติตามพระบัญชาของใต้เท้าแต่เพียงผู้เดียว”
ซุนเจินหันไปถามคนทั้งหลายในโถง กล่าวว่า “แผนการของท่านกานี้ พวกเจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?”
ทุกคนล้วนเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ซุนฮกพยักหน้ากล่าวว่า “พี่ชาย แผนของท่านกานี้ แก้ปัญหานี้ได้จริง! ตัวซัวมอผู้นี้ ข้าเห็นว่า ก็น่าใช้ยิ่ง”
ที่ซัวมอใช้การได้ มิใช่เพียงเพราะเหตุผลที่กาเซี่ยงกล่าวมาแต่ประการเดียว คือเป็นทั้งขุนนางคนสนิทที่เล่าเปียวไว้วางพระทัย ทั้งมีมิตรไมตรีอันแน่นแฟ้นกับซุนเจิน และล้วนเกี่ยวดองเป็นญาติกับทั้งเล่าเปียวและซุนเจิน — โดยที่พี่สาวรองของเขาบัดนี้เป็นภริยาเอกของเล่าเปียว เขาจึงเป็นครอบครัวญาติที่แท้จริงกับเล่าเปียว และเขายังได้ส่งน้องสาวในตระกูลสองคนให้ซุนเจินเป็นอนุภริยาแต่เนิ่น จึงนับเป็นญาติกับซุนเจินด้วย หากยังมีอีกข้อหนึ่งที่สำคัญยิ่งกว่า