ในขณะที่คำสั่งของซุนเจินถูกส่งมาถึงกองทัพของสวี่เสี่ยนนั้น เขากำลังนำกองกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทัพภายในเขตแคว้นแผเสีย ครั้นได้รับคำสั่งด่วน เขาก็ให้คนไปตามตัวเตียวหุยมาทันที เมื่อเตียวหุยมาถึง ทั้งสองก็ยืนอยู่ข้างทาง สวี่เสี่ยนได้แจ้งคำชี้แนะของซุนเจินแก่เตียวหุย
“เอ๊กเต๊ก นี่คือคำสั่งของนายท่าน เจ้าดูเสีย”
นับตั้งแต่ยึดชีจิ๋วได้ทั้งหมด เตียวหุยก็อยู่ภายใต้บัญชาของสวี่เสี่ยนตลอด อยู่ในความควบคุมของสวี่เสี่ยน ทั้งยังเคยออกรบหลายครั้งกับสวี่เสี่ยน เขาคุ้นเคยกับนิสัยของสวี่เสี่ยนเป็นอย่างดี รู้ว่าเขาไม่พูดจาไร้สาระ ด้วยเหตุนี้เมื่อดูคำสั่งเสร็จแล้ว ก็จึงกล่าวอย่างสั้นกระชับว่า “เช่นนั้นข้าจะนำกำลังทหารเปลี่ยนเส้นทางไปซานหยางเดี๋ยวนี้!”
อันที่จริงเมื่อหลายวันก่อน เตียวหุยเคยเสนอตัวกับสวี่เสี่ยน ขอนำกองทหารม้าของตนออกรุดหน้าไปก่อน เพื่อที่จะไปถึงอำเภอเยิ่นเฉิงให้เร็วที่สุด และเข้าช่วยเหลือเล่าปี่กับเฉินเปา เขากับเล่าปี่มีมิตรภาพยาวนานหลายปี อำเภอเยิ่นเฉิงในเวลานี้กลายเป็นเป้าหมายที่โจโฉจำต้องยึดให้ได้ ย่อมเป็นธรรมดาที่เขาจะห่วงความปลอดภัยของเล่าปี่ ดังนั้นจึงได้ร้องขอเช่นนี้ แต่ก็ถูกสวี่เสี่ยนปฏิเสธ
ซุนเจินเคยเอ่ยถ้อยคำหนึ่งแก่สวีเซี่ยนและสหายเก่าชาวตำบลตะวันตกทั้งหลาย ในคราวที่สอนตำราพิชัยสงครามก่อนหน้านี้ เขากล่าวในขณะนั้นว่า ยามใดที่เข้าสู่สมรภูมิเพื่อห้ำหั่นเอาชัย สิ่งสำคัญยิ่งคือคำว่า 'มั่นคง' เพียงหนึ่งเดียว เว้นแต่ถึงคราวคับขัน จึงใช้แผนเสี่ยงได้ หากมิใช่ยามเผชิญหน้ายืดเยื้อ ก็ควรลดการใช้กลอุบาย พึงรู้เถิดว่า ในบรรดาศึกสงครามนับแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชัยชนะนั้นเกิดจากสิ่งใด? ความปราชัยนั้นเกิดจากสิ่งใด? ส่วนใหญ่แล้วล้วนมาจากสิ่งเดียว นั่นคือ 'ความผิดพลาด' ใครเล่าจะไม่เคยกระทำผิด หากผู้ใดผิดพลาดน้อยกว่า ผู้นั้นก็จักได้รับชัยชนะในที่สุด ดังนั้น หน้าที่สำคัญของแม่ทัพจึงอยู่ที่การละความโลภและระงับความหุนหัน
นี่มิใช่การเรียกร้องให้ผู้ใต้บังคับบัญชา 'หวาดระแวงจนไม่กล้าเสี่ยง' แต่เป็นการเตือนสติให้มีความสุขุมมั่นคงเมื่อยามนำทัพออกศึก