# ตอนที่ 325 — จันทร์เก่าเหนือลานซาชิว (ตอน 3)
เมื่อครู่ซือหม่า(1)ผู้นั้นว่าโพกผ้าเหลืองพ่ายแล้ว แต่บัดนี้ซีจื้อไฉกลับกล่าวว่า เกียวซิ้ว(2)แซ่เล่าใกล้จะแพ้
ฮองฮูสงคิดในใจว่า "ซีจงเป็นบัณฑิตยากไร้แห่งเองฉวน แต่ไหนแต่ไรหามีชื่อเสียงสูงส่งไม่ หากกลับเฉียบแหลมเปี่ยมเล่ห์กล ช่ำชองในกระบวนยุทธ์ ก็มิรู้ว่าเจินจือไปคบหารู้จักกับเขาได้อย่างไร เดิมทีเจินจือก็เก่งกล้าสามารถอยู่แล้ว ครั้นได้คนผู้นี้กับซุนฮิวมาช่วยอีก ก็มิแปลกที่เมื่อก่อนเขาจึงอาศัยทหารหัวเมืองกับพลอาสาเพียงไม่กี่พัน ต้านทานปอไซและเหอมั่นซึ่งคุมพลถึงแสนได้ที่เองฉวน รักษาเมืองไว้ได้ครึ่งหนึ่ง แล้วต่อมาในศึกที่ยีหลำและตังกุ๋นก็ตั้งความชอบแปลกได้ครั้งแล้วครั้งเล่า"
เขาเห็นพ้องกับความเห็นของซุนฮิวและซีจื้อไฉ เห็นว่าเกียวซิ้วแซ่เล่าเห็นจะต้องพ่ายแน่ ทั้งนี้ก็เพราะเขาเห็นว่าทัพหลวงของโพกผ้าเหลืองซึ่งตั้งเรียงรายอยู่หน้าค่ายโพกผ้าเหลืองนั้น ยามรับมือกับพวกพ้องพันกว่าคนที่แตกพ่ายถอยร่นมานั้น กลับยืนหยัดมั่นคงมิหวั่นไหว ในเมื่อยืนหยัดมั่นคงมิหวั่นไหวเช่นนั้น ก็ย่อมแสดงว่ายังมีไม้เด็ดซ่อนอยู่เป็นแน่
ครั้นแล้วก็เป็นจริงดั่งที่เขากับซีจื้อไฉและซุนฮิวคาดไว้ พวกโพกผ้าเหลืองพันกว่าคนที่แตกถอยมานั้น ครั้นจวนจะถอยถึงทัพหลวงหน้าค่าย ก็เปล่งเสียงโห่ขึ้นพร้อมกัน แยกออกเป็นสองสาย วิ่งไปทางซ้ายขวา หาแต่มิได้พุ่งชนทัพของตนเองไม่ กลับเปิดทัพหลวงของตนให้โผล่ออกมาอยู่เบื้องหน้ากองของเกียวซิ้วแซ่เล่าในพริบตา
จากที่ฮองฮูสงกับซุนเจินมองออกไปนั้น ก็แลเห็นว่ากองของเกียวซิ้วแซ่เล่า ครั้นพวกโพกผ้าเหลืองพันกว่าคนที่แตกถอยมาแยกหลีกหนีไปอย่างฉับพลันแล้ว ขบวนทัพทั้งหมดก็หยุดชะงักลงเล็กน้อย ดูราวกับเกียวซิ้วแซ่เล่าตั้งตัวไม่ทัน อีกทั้งคงรู้ตัวว่าหลงกลล่อทหารของข้าศึก จึงดูเหมือนมีท่าทีจะถอยทัพ ทว่าเวลานั้นพวกเขาอยู่ห่างจากทัพหลวงของโพกผ้าเหลืองเพียงร้อยก้าวเท่านั้น จะถอยก็ถอยมิได้เสียแล้ว
ซุนเจินผกตัวกลับ ทูลฮองฮูสงว่า "ท่านขุนพล เกียวซิ้วแซ่เล่าดูเหมือนหลงกลล่อทหารของโจร เจินขออาสานำกองของข้าพเจ้าออกจากค่ายไปช่วยเขา"