บ่ายวันรุ่งขึ้น ซุนเจินและโจโฉพบกันที่เขตแดนระหว่างซานหยางกับหลู่และเพ่ย
ทั้งสองทำตามที่ตกลงกันไว้ ต่างนำทหารคุ้มกันมาเพียงร้อยนาย
ทิ้งทหารม้าเหล่านั้นไว้ด้านหลัง ซุนเจินและโจโฉต่างพาคนคุ้นเคยขึ้นหน้าไปเพียงสองคน
เมื่อเข้ามาใกล้ ทั้งสองประจันหน้า ซุนเจินมองไปทางด้านข้างของโจโฉ เห็นสองคนที่เขาพามานั้นล้วนเป็นทหารหาญร่างกำยำ จึงเอ่ยถามไปยิ้มไปว่า "เมิ่งเต๋อ ข้าพเจ้าได้ยินว่าข้างกายท่านมีผู้หนึ่งชื่อรองว่าเหวินโหว ซึ่งมีชื่อเสียงด้านความกล้าหาญมาช้านาน และมักเป็นผู้นำบัญชาทหารรักษาการณ์ของท่าน ในสองคนนี้มีผู้นั้นอยู่หรือไม่?"
โจโฉชี้นิ้วไปทางซ้ายมือของตนยิ้มพลางว่า "คนนี้แหละเหวินโหว"
เหวินโหวก็คือติงเฟย
ซุนเจินจ้องมองอย่างพินิจ แล้วเอ่ยปากชมว่า "เป็นขุนนางพยัคฆ์สมคำร่ำลือจริงๆ"
ระหว่างที่ซุนเจินกำลังสำรวจบริวารของโจโฉอยู่นั้น โจโฉก็กำลังสังเกตบริวารของซุนเจินเช่นกัน ซุนเจินพามาด้วย ซินอ้าย และเตียนอุย สองคนนี้โจโฉจำได้ดี เขายิ้มให้ซินอ้ายพร้อมกล่าวว่า "อวี้หลาง จากกันไปหลายปี เจ้าก็ยังคงมีรูปโฉมและท่วงท่าสง่างาม ไร้ร่องรอยมลทินแห่งค่ายทหารเลย" แล้วจึงหันไปกล่าวกับเตียนอุยว่า "เทียบกับครั้งก่อนที่พบกัน รูปร่างของเจ้านี่ก็ยิ่งดูเพิ่มพูนขึ้นอีกแล้วนะ! ดูองอาจกำยำยิ่งกว่าเก่า"
รูปร่างของเตียนอุยเดิมก็กำยำแข็งแกร่งอยู่แล้ว เมื่อติดตามซุนเจิน เนื่องจากมีหน้าที่พิทักษ์รักษาความปลอดภัย จึงฝึกฝนพละกำลังอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาด และกินเนื้อสัตว์วันละหลายชั่ง ทรวดทรงจึงยิ่งดูไหล่หนาเอวใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน
เห็นโจโฉสนิทสนมเป็นกันเองเช่นนี้ ซินอ้ายและเตียนอุยจึงโต้ตอบกับเขาด้วย ต่างพูดกันสองสามประโยค
หลังจากสนทนาไต่ถามทุกข์สุขกันแล้ว โจโฉก็ทอดถอนใจว่า "เจินจือ 'กาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำ' จากการพบกันของเราเมื่อคราวก่อน ไม่ทันรู้ตัวก็ล่วงเลยไปหลายปีแล้ว สถานการณ์ของบ้านเมืองเปลี่ยนไป แต่เป็นโชคดีที่น้ำใจของเรายังคงเหมือนเดิม"