ความคิดในใจของโตเกี๋ยมน่าจะกระจ่างชัดนัก---
ในคราแรกที่กองทัพทั่วสารทิศรวมกันปราบตั๋งโต๊ะ เกรียงไกรยิ่งนัก ยังมิอาจรู้ผลว่าจักแพ้หรือชนะ ดังนั้นเขาจึงเฝ้าดูอยู่เฉย มิได้เคลื่อนไหวโดยพลการ บัดนี้สองอ้วนต้องพ่ายศึกในคราเดียว กองทัพซวนเจ่าแตกสลาย กระแสปราบตั๋งโต๊ะมิเพียงเสื่อมถอยลงอย่างใหญ่หลวง ยังดูคล้ายจะแตกแยกพังทลายอีกด้วย เขาจึงฮึกเหิมขึ้น เลือกในยามนี้ ฉวยโอกาสที่เล่าต้ายสังหารเกียวมอ อาศัยจังหวะที่สายตาทั่วใต้หล้าต่างจับจ้องไปยังกุนจิ๋ว ยามที่ทุกผู้ทุกนามรวมถึงสองอ้วนล้วนไม่มีเวลาสนใจมณฑลชีจิ๋ว เริ่มจากการเสนอแต่งตั้งเจี๊ยะหยง จากนั้นส่งทัพสองทางเข้าโจมตี หมายยึดแผเสียให้ได้ในคราเดียว
แผเสียคือที่ซึ่งภายหลังเรียกว่ามณฑลชีจิ๋ว สถานะทางยุทธศาสตร์ของดินแดนแห่งนี้ ดังที่ได้พรรณนาไว้ในตอนก่อน นับว่ามีความสำคัญยิ่งนัก
มิเพียงมีชัยภูมิทางยุทธศาสตร์สำคัญ แผเสียยังอุดมด้วยแร่เหล็ก ทั้งกิจการกสิกรรมก็มั่งคั่ง ประชากรก็กล่าวได้ว่ามากมาย คราใดที่แห่งนี้ตกเป็นของโตเกี๋ยม ด้านหนึ่งอำนาจของเขาจะทวีสูงขึ้นอย่างใหญ่หลวง ถอยก็รักษาดินแดนได้ รุกก็อาจเข้าชิงชิงจิ๋ว กุนจิ๋ว และอิจิ๋ว แต่อีกด้านหนึ่ง สำหรับซุนเจินแล้ว เขากลับจะสูญเสีย ‘พันธมิตร’ ผู้เดียวในมณฑลชีจิ๋ว และย่อมจะถูกโตเกี๋ยมกดทับอย่างราบคาบ
ซุนฮิวและผู้อื่นล้วนมองเห็นถึงความคับขันแล้ว
เฉิงเจียกล่าวว่า "ห้าหัวเมืองแห่งมณฑลชีจิ๋ว ตงไห่ หลางเย๋ และแฮผี ล้วนถูกเถากงจู่ยึดไปแล้ว หากแผเสียถูกเขายึดไปอีก เช่นนั้นแปดส่วนของเขตแดนมณฑลชีจิ๋วก็จะอยู่ในเงื้อมมือเขา แม้จะระดมกำลังทั้งเขตเมืองกังเหลงของข้า ก็ยากจะต้านทานได้"
ซุนฮิวกล่าวว่า “มิใช่เพียงต้านทานได้ยากเท่านั้น! สามหัวเมืองอยู่ในมือเขาแล้ว ยังหมายจะชิงแผเสียอีก ความทะเยอทะยานของเถาเจ้าเมืองชีจิ๋วลึกล้ำหยั่งยาก พระเจ้ากวงอู่เคยตรัสว่า ‘คนเราทุกข์เพราะไม่รู้จักพอ เมื่อได้หลงซีก็ยังหมายตาจ๊ก’ หากได้แผเสียมา เป้าหมายต่อไปที่เถาเจ้าเมืองชีจิ๋วจะเอาจึงแน่นอนว่าจะเป็นเมืองกังเหลง”