ซีจื้อไฉและหานตานหรงจัดการเตรียมลานสวนสนามไว้ตามกำหนดเวลา ด้วยความช่วยเหลืออย่างแข็งขันของหลู่กว่าง กระบวนการที่สวี่จ้งเข้ารับหน้าที่ป้องกันเมืองก็ราบรื่นยิ่ง ทุกอย่างพร้อมพรั่ง รอจนถึงวันตูซื่อ ซุนเจินจึงขึ้นรถม้าไปยังจวนอัครเสนาก่อน เพื่อรับเล่าเหิงออกจากจวนด้วยตนเอง
เล่าเหิงถูกเว่ยช่างหว่านล้อมเช่นนั้น จึงเกิดความคลางแคลงและหวาดระแวงซุนเจินอยู่บ้าง ครั้นบัดนี้เห็นซุนเจินมาด้วยตนเองมารับถึงที่ คอยอยู่หน้าจวน แสดงความเคารพยำเกรงอย่างยิ่ง วางท่าเป็นขุนนางผู้น้อยเต็มที่ ความระแวงก็พลันสลายสิ้น ความคลางแคลงหายไปหมดสิ้น ในใจคิดว่า 'ว่าแล้วว่าเจ้าเจินจือไม่ใช่คนที่จะฉกชิงอำนาจ!'
เขากำลังจะพึ่งพาความสามารถของซุนเจินเพื่อปกป้องบ้านเมืองให้สงบ ซุนเจินให้ความเคารพเขา เขาย่อมตอบแทนด้วยความเคารพเช่นกัน
คนทั้งสองขึ้นรถม้าคันเดียวกัน มุ่งหน้าไปยังลานสวนสนาม
ลานสวนสนามอยู่นอกเมือง
การตูซื่อในครั้งที่ยังไม่ถูกยกเลิกนั้น เป็นพิธีการสวนสนามใหญ่ประจำปีของแคว้น มีระเบียบแบบแผนยิ่งใหญ่โต
บนลานสวนสนามตั้งขวานศึก ปักธงทิวปลิวสะบัด เปี่ยมด้วยอำนาจ ทหารประจำแคว้นนับพันยืนเรียงรายสง่างาม สวมเครื่องแบบแดงเลือดหมู ถือง้าวทวนยาว สะพายดาบและเกาทัณฑ์ ภายใต้การนำของนายทหารของตน แบ่งเป็นกองพันและกองร้อย ทหารราบอยู่หน้า ทหารม้าอยู่ด้านหลัง ก้าวเท้าไปตามจังหวะดนตรีศึกที่บรรเลงด้วยกลองและแคน เคลื่อนเข้าสู่ลานตามลำดับ
ดนตรีศึกนั้นบรรเลงโดยนายทหารม้าที่มีหน้าที่เฉพาะ
นายทหารม้าหกนายต่างถือเครื่องดนตรีคนละชิ้น ควบบอาชาชั้นดีที่ตกแต่งแถบแพรหลากสีตรงปลายหาง นำหน้าทหารประจำแคว้นที่เข้าร่วมการตูซื่อ เข้าสู่ลานเป็นพวกแรก