เมื่อซูหนิงออกจากจวนของชัวหยง เขาไม่หลงเหลือความพรั่นพรึงดั่งเก่าก่อนเลย ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้มล้ำลึก ... ชัวหยงมิได้สร้างความยุ่งยากใดให้แก่ซูหนิง แม้กระทั่งจะซักถามว่าซูหนิงหันเข้าหาพวกขันทีด้วยเหตุใดก็ไม่มี นี่คือปราชญ์ผู้เข้าใจโลกและปล่อยวางยิ่งนัก เขาเชื่อใจซูหนิง จึงไม่มีทางที่จะเสียเวลาเอ่ยปากพร่ำพูดกับเรื่องเช่นนี้
กระนั้นซูหนิงก็ยังกล่าวสรุปพอสังเขป ชัวหยงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน มิได้สนับสนุนซูหนิง และก็มิได้คัดค้าน
เมื่อซูหนิงกลับถึงเรือน ก็ยามที่ตะวันโรยลับขอบฟ้าเสียแล้ว แสงทิวาสีโลหิตย้อมฟากฟ้าครึ่งซีกให้แดงฉาน ประหนึ่งใบหน้าอาบไปด้วยโลหิต มิทันนานก็มีผู้มาเคาะประตูใหญ่แห่งเรือนของซูหนิงอย่างปัจจุบันทันด่วน
ซูหนิงเปิดประตูก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งซึ่งดูคล้ายคนของเสี่ยวหวงเหมินในวังยืนอยู่เบื้องหน้าประตู
“เรียนถาม คุณชายซูหรือไม่ขอรับ” น้ำเสียงผู้มาเอ่ยแหลมเล็ก ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของซูหนิงเข้าไปอีก
ซูหนิงกวาดตามองผ่านสองครั้ง พยักหน้ากล่าว “ถูกต้อง ข้าคือซู ไม่ทราบว่าท่านคือ…”
“ข้าน้อยรับพระบัญชาจากฝ่าบาท ขอเชิญคุณชายซูเข้าวังเข้าเฝ้า” เสี่ยวหวงเหมินผู้นั้นประสานมือคำนับซูหนิงอย่างนอบน้อมนัก กล่าวว่า
ซูหนิงประหลาดใจอยู่บ้าง จ้องมองเสี่ยวหวงเหมินด้วยแววตาพิศวง ถามอย่างฉงน “ฝ่าบาททรงเรียกหาข้ารึ”
“ขอรับ ฝ่าบาทรับสั่งให้คุณชายซูรีบเข้าวังโดยเร็ว ฝ่าบาททรงมีกิจสำคัญจะกำชับ”
ซูหนิงพยักพเยิด แสดงว่ารับทราบ จึงหันกายกลับเข้ารวบรวมแต่งตัวเล็กน้อย มิทันนานก็ติดตามเสี่ยวหวงเหมินไป
ดวงตะวันสาดแสงลำดับสุดท้าย แล้วจมหายไปใต้เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น เสี้ยวจันทร์แหว่งคล้ายถูกสุนัขสวรรค์งับแหว่งไปเฉียงหนึ่ง ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นสู่ฟากฟ้า ลับ ๆ ล่อ ๆ ดวงดาราสองสามดวงก็แอบซ่อนครึ่งผลุบครึ่งโผล่ หาได้เผยโฉมเต็มใบไม่