เฉินเผิงถอดเสื้อเกราะออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ราวกับก้อนเหล็ก ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเหล่าทหาร เขาค่อย ๆ ก้าวขึ้นสู่แท่นสูง สายตาที่มองไปทางซูหนิงนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน
เขาชอบใช้กำลังและต่อสู้ ผู้คนนับไม่ถ้วนในค่ายใหญ่เคยถูกหมัดของเขาต่อยมาหมดแล้ว พละกำลังอันมหาศาลของเขาไร้ผู้ใดเทียบเทียมได้ แม้แต่สิวังยังได้เพียงอาศัยทักษะการต่อสู้เพื่อเสมอเขา หากเทียบเฉพาะพละกำลังแล้ว ก็ยังไม่เทียบเท่าเฉินเผิง
ซูหนิงดูร่างบาง ราวกับเป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอ คาดว่าคงไม่เข้าใจในทักษะการต่อสู้ที่ลึกซึ้ง เฉินเผิงไม่มีจิตกังวลใด ๆ เลยต่อการต่อสู้พนันกับซูหนิง ในใจยังลังเลว่าควรจะผ่อนปรนให้บ้าง เพื่อรักษาหน้าตาให้ซูหนิง เกรงว่าซูหนิงจะโกรธจนทำอะไรเกินเลย แล้วบิดพลิ้วคำพูดของตน
ซูหนิงไม่เร่งร้อน สงบนิ่งรอคอยเฉินเผิงเดินมาถึงฝั่งตรงข้าม แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าและข้านัดประลองกัน ก็ไม่มีการแบ่งแยกว่าเป็นนายกองหรือทหาร เจ้าและข้าจงใช้กำลังอย่างเต็มกำลังก็พอ”
เฉินเผิงชะงักไป นึกว่าซูหนิงจะต้องใช้สถานะข่มขู่ กล่าวคำแข็งกร้าวสักสองสามคำอย่างแน่นอน ไม่คิดเลยว่าจะทิ้งสถานะ ต่อสู้อย่างยุติธรรมอย่างแท้จริง ในพลันนั้นเฉินเผิงก็ยิ้มแยกเขี้ยวกล่าวว่า “ใต้เท้า ด้วยคำพูดของท่านนี้ อีกครู่ข้าน้อยจะยั้งมือไว้อย่างแน่นอน ไม่ทำให้ท่านเจ็บตัวหรอก”
เหล่าทหารที่อยู่ใกล้แท่นสูงได้ยินคำพูดของเฉินเผิงชัดถ้อยชัดความ ก็พลันพากันหัวเราะลั่น ซูหนิงเองก็อดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ ไม่พูดมากความอีก ประสานมือคารวะตามธรรมเนียม กล่าวว่า “มาสู้กันเถิด”
เฉินเผิงพลันแปรเปลี่ยนดั่งพยัคฆ์ร้ายและเสือดาว จับจ้องมองซูหนิงไม่วางตา เมื่อเห็นว่าซูหนิงไม่มีทีท่าว่าจะลงมือก่อน ก็แผดเสียงคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่ซูหนิง
เฉินเผิงมีท่วงท่าดุดัน เสียงดังก้องดั่งฟ้าผ่า ผู้คนเบื้องล่างล้วนคุ้นเคยกับความน่าเกรงขามของเขามาแต่ก่อน ก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ สิวังร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง เกรงนักว่าซูหนิง ผู้บังคับบัญชาผู้นี้จะต้องมาพ่ายแพ้แก่มือของเฉินเผิง คนพาลผู้หยาบช้านี้