ตันก๋งกล่าวจบก็หมุนกายจะเดินจากไป
ลิโป้รีบรั้งเขาไว้ เอ่ยว่า “ท่านตันโปรดรอก่อน ข้าขอถามท่านหน่อย มีแผนอันชาญฉลาดใดจะเสนอให้ข้ากัน เหตุใดยังพูดไม่ทันจบ ท่านก็จะลาไปเสียเล่า”
ลองคิดดู ตันก๋งอุตส่าห์เดินทางไกลหลายร้อยลี้มายังน่ำเอี๋ยง ไฉนเลยจะพบหน้าลิโป้เพียงครั้งเดียว ยังไม่ทันได้อธิบายความชัดเจน แล้วจะหมุนตัวจากไป เขาแสดงท่าทีเช่นนี้ก็เป็นเพียงอุบายถอยเพื่อให้อีกฝ่ายตาม แท้จริงแล้วในใจเขาย่อมไม่คิดจะจากไปแน่
ยามนี้เมื่อได้ยินคำลิโป้ ตันก๋งก็ถือโอกาสหยุดยืน หันกายกลับมา เชิดหน้าทำสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า “ข้าน้อยได้ยินกิตติศัพท์อันสูงส่งของใต้เท้ามาช้านาน เดิมเข้าใจว่าท่านคือวีรบุรุษแห่งยุค ย่อมต้องเป็นผู้มีปณิธานยิ่งใหญ่ เหตุฉะนั้นข้าน้อยจึงเดินทางข้ามพันลี้จากตันลิวมา หมายเสนอแผนการชั้นดีแก่ท่าน”
“แต่หาได้คาดไม่ว่า เมื่อได้พบท่านแล้ว ท่านกลับหลงใหลแต่สุราและสตรี หมกมุ่นอยู่ในกามคุณ เรื่องนี้ก็ไม่ต้องกล่าวถึงแล้ว และข้าน้อย แม้จะโง่เขลาต่ำต้อย แต่ก็ถือเป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง เมื่อท่านพบปะบัณฑิต กลับมิอาจเคารพให้เกียรติตามธรรมเนียม ซ้ำยังเรียกให้ข้าน้อยไปร่วมดื่มกับเหล่านางสนมของท่าน ปฏิบัติต่อข้าน้อยเยี่ยงตัวตลก นี่ช่างทำให้ข้าน้อยผิดหวังยิ่งนัก ข้าน้อยจึงรู้ว่า ‘ชื่อเสียงเลื่องลือ หาได้คู่ควรกับความจริง’! ใต้เท้าเป็นเพียงเท่านี้ ฉะนั้นแผนการอันดีเลิศของข้าน้อย จึงไม่อยากเอ่ยให้ท่านฟังอีกต่อไป เหตุนี้ข้าน้อยจึงขอลาไป”