“เรื่องอันใดจึงสำคัญถึงเพียงนี้ รีบร้อนถึงเพียงนี้? บุ๋นเยียก ข้าพึ่งออกรบไปสองแคว้น โจโฉและลิโป้ล้วนเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง ทัพของข้าต่อสู้อย่างหนักหน่วงกว่าหนึ่งเดือนจึงสามารถเอาชนะพวกเขาได้ทีละคน ต่อให้เป็นคนที่หล่อหลอมจากเหล็กก็ย่อมรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา เจ้าปล่อยให้ข้าได้พักผ่อนเสียหน่อยมิได้หรือ จะต้องเอาธุระจุกจิกมารบกวนข้าอีกหรือ?” คำพูดของซุนเจินนี้ หากฟังเพียงผิวเผินดูเหมือนจะไม่พอใจ ทว่าขณะกล่าวสีหน้าของเขาเปื้อนยิ้มละไม น้ำเสียงนั้นหาได้มีความไม่พอใจแม้แต่น้อยไม่ กลับเหมือนแฝงไว้ซึ่งความภาคภูมิใจอยู่บ้าง — และก็ไม่น่าแปลกที่เขาจะภาคภูมิใจ เตียวเมาอาจไม่ต้องเอ่ยถึง โจโฉและลิโป้ล้วนเป็นแม่ทัพผู้เลื่องชื่อ ในการศึกครั้งนี้เขาใช้ยุทธวิธีรบเคลื่อนที่ โดยเริ่มจากแคว้นกุนจิ๋วแล้วต่อด้วยแคว้นอี้จิ๋ว โจโฉและลิโป้ต่างพ่ายแพ้แก่เขา จะว่า ‘กวาดล้างกุนจิ๋วและอี้จิ๋ว’ ก็ว่าได้ ผลงานเช่นนี้ในแผ่นดินเวลานี้ ช่างหาใครเทียบได้ยากนัก
ซุนฮกรู้ว่าเขากำลังพูดหยอก จึงกล่าวว่า “ท่าน มิใช่ว่ากระผมมิต้องการให้ท่านพักผ่อน เพียงแต่เรื่องการปกครองนี้สำคัญยิ่งนัก ขอเรียนตามตรง หากมิใช่เพราะเกรงว่าจะรบกวนท่านในยามรบพุ่งกับลิโป้ เอกสารขอความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ของกระผมคงได้ส่งถึงกระโจมบัญชาการของท่านนานแล้ว”
เมื่อได้ฟังซุนฮกเอ่ยเพียงว่า "เกรงว่าจะรบกวนการศึกกับลิโป้" โดยไม่เอ่ยถึงโจโฉ ซุนเจินก็พอจะรู้แล้วว่าเรื่องราชการที่เขาจะมาขอหารือนั้นคือเรื่องใด เขาส่งเสียง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง สะบัดชายเสื้อแล้วนั่งลง กล่าวว่า "อันที่จริงเป็นเรื่องราชการใดกัน? จึงดูเร่งด่วนถึงเพียงนี้?"
เป็นดังที่ซุนเจินคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ฟังซุนฮกกล่าวว่า "นายท่าน ก็คือเรื่องนโยบายปกครองกุนจิ๋วนั่นเอง"
"นโยบายปกครองกุนจิ๋ว?"