เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่โจโฉพบเตียวเมา เตียวเมาดูแก่ชราไปมาก และเมื่อเทียบกับตอนที่จากลิโป้มา แม้เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ตันก๋งก็ดูแก่ลงไปไม่น้อยเช่นกัน
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แม้แต่เตียวเลี้ยวซึ่งอายุเพิ่งยี่สิบกว่าปี ยังหนุ่มแน่น หากดูสีหน้า ก็ซูบซีดลงกว่าตอนที่เคยอยู่ใต้ร่มธงของลิโป้มาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจ หรือเพราะเมืองตานหยางตั้งอยู่ติดแม่น้ำแยงซีกับห้วยเหอ เมื่อนับด้วยร้อนชื้นแล้ว ยิ่งรุนแรงกว่าเจียงเซี่ย จึงยิ่งปรับตัวไม่ถูกกับดินฟ้าอากาศมากขึ้นทุกที
ตันก๋งและเตียวเลี้ยวแยกซ้ายขวานั่งตรงข้ามกันภายในโถงใหญ่ ณ ตำแหน่งประธานนั้น มีผู้หนึ่งนั่งอยู่ ผู้นี้มีอายุราวสี่สิบ อยู่ในวัยฉกรรจ์ แม้แต่งกายอย่างบัณฑิต ทั้งมีท่วงท่าอันสง่างามอย่างผู้รู้ ย่อมเป็นผู้เจนจบตำราอย่างแน่แท้ ทว่าร่างกายกลับกำยำล่ำสัน หนวดเคราดกหนา ภายในแผ่ซึ่งพลังแข็งแกร่งดุดัน ผู้นี้ก็คือเจ้าเมืองหยางจิ๋ว เล่าอิ้วนั่นเอง
ยี่สิบปีก่อน เมื่อครั้งเล่าอิ้วอายุสิบเก้า เขาเคยบุกเข้าไปในรังโจรเพื่อชิงตัวลุงของเขาที่ถูกพวกโจรจับตัวกลับคืนมา หนทางแห่งการสร้างชื่อเสียงของเขาจึงเริ่มต้นจากตรงนี้ —— ก่อนหน้านี้ที่ราชสำนักแต่งตั้งให้เขาเป็นข้าหลวงแห่งหยางจิ๋วนั้น นอกจากฐานะเชื้อพระวงศ์ ชาติกำเนิดจากตระกูลใหญ่แห่งเฉงจิ๋ว และชื่อเสียงที่สั่งสมมาแต่เดิม ประกอบกับขณะนั้นเขาพำนักอยู่ในหยางจิ๋วพอดีแล้ว ยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง ก็คือวีรกรรมที่เขากระทำไว้ในวัยหนุ่มนั่นเอง ในยุคสมัยที่ปั่นป่วนเช่นนี้ หากปรารถนาจะปกครองหัวเมืองให้สงบสุข จำเป็นต้องอาศัยผู้กล้าที่เปี่ยมด้วยทั้งบุ๋นและบู๊ มีจิตใจกล้าหาญและสติปัญญาเป็นเลิศเท่านั้น