ตอนที่ 701 — ดินคือจี้เซี่ย ลำดับแห่งการหล่อเลี้ยง ก่อนยามศึกใกล้ประดังเข้ามาถาโถม
“จี้เซี่ย” เป็นเพียงชื่อเล่นที่ซุนเจินคิดขึ้นมาลวก ๆ ตามฤดูกาล ช่างแสนจะเรียบง่ายไร้ความพิสดาร แต่ทว่าผู้คนในที่นั้นล้วนแล้วแต่เป็นผู้คงแก่เรียน หากพวกเขาต้องการ ก็สามารถกล่าวคำชมให้งดงามราวกับดอกไม้บานได้
เทียเจียลูบมือพลางเอ่ยชื่นชมไม่หยุดว่า “ชื่อดี ชื่อดีจริง! ‘วสันต์ให้กำเนิด คิมหันต์ให้เติบใหญ่ จี้เซี่ยให้การบ่มเพาะ’ นามที่ท่านโหวประทานให้ช่างวิเศษสุดจะพรรณนา ภายภาคหน้าคุณชายน้อยจักต้องเติบใหญ่แข็งแรงสมบูรณ์ และอนาคตก็จักรุ่งโรจน์ทรงเกียรติเป็นแน่”
คำว่า ‘จี้’ นั้นแปลว่าปลาย ตามปรกติ ‘จี้เซี่ย’ หมายถึงเดือนสุดท้ายของฤดูร้อน อันได้แก่เดือนหก แต่ในขณะเดียวกัน ตามทัศนะของสำนักสุริยันจันทราในยุคจั้นกั๋ว ‘จี้เซี่ย’ กลับเป็นเดือนที่มีความหมายเฉพาะเจาะจง แรกเริ่มเดิมทีหนึ่งปีมีเพียงสี่ฤดู ทว่าหากอิงตามทฤษฎี ‘ปฐมธาตุทั้งห้าเกื้อหนุนกัน’ แล้ว ‘สี่ฤดู’ ย่อมไม่เพียงพอ ฉะนั้นโจวเหยี่ยนแห่งยุคจั้นกั๋วจึงเพิ่ม ‘จี้เซี่ย’ เข้าไปเป็นอีกหนึ่งฤดูกาลในลำดับ ‘วสันต์ คิมหันต์ สารท เหมันต์’ ทำให้ ‘สี่ฤดู’ แปรเปลี่ยนเป็น ‘ห้าฤดู’ และสอดคล้องต้องตรงกับ ‘ธาตุทั้งห้า’ นั่นเอง
วสันต์คือธาตุไม้ คิมหันต์คือธาตุไฟ จี้เซี่ยคือธาตุดิน สารทคือธาตุโลหะ เหมันต์คือธาตุน้ำ
"ฤดูใบไม้ผลิเป็นใหญ่แห่งการเกิด ฤดูร้อนเป็นใหญ่แห่งการเติบโต ปลายฤดูร้อนเป็นใหญ่แห่งการหล่อเลี้ยง" ถ้อยคำที่เฉิงเจียกล่าวมานี้ไม่ใช่คำคิดของเขาเอง หากนำอ้างอิงมาจาก ต้นฉบับมาจากมหาปราชญ์ขงจื๊อแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตงจ้งซู ผู้ประพันธ์ "ชุนชิวฟ่านลู่" ก่อนหน้าและถัดจากประโยคเหล่านี้ยังมีข้อความอีก ข้อความเต็มว่า "ฟ้ามีห้าธาตุ คือ ไม้ ไฟ ดิน ทอง น้ำ ไม้เกิดไฟ ไฟเกิดดิน ดินเกิดทอง ทองเกิดน้ำ น้ำเป็นฤดูหนาว ทองเป็นฤดูใบไม้ร่วง ดินเป็นปลายฤดูร้อน ไฟเป็นฤดูร้อน ไม้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ผลิเป็นใหญ่แห่งการเกิด ฤดูร้อนเป็นใหญ่แห่งการเติบโต ปลายฤดูร้อนเป็นใหญ่แห่งการหล่อเลี้ยง ฤดูใบไม้ร่วงเป็นใหญ่แห่งการเก็บเกี่ยว ฤดูหนาวเป็นใหญ่แห่งการเก็บรักษา"