เนื่องจากซุนเกี๊ยนเดินทางมาจากทิศใต้ของเมือง ดังนั้นจุดที่ซุนเจินแยกทางกับเขาจึงอยู่ทางใต้ของอำเภอ ห่างจากตัวเมืองเอี้ยงเต๊กราวสองสามลี้ และห่างจากค่ายของซุนเจินประมาณสิบกว่าลี้ หลังจากอำลากันชั่วคราว ซุนเจินก็ควบม้ากลับมายังค่ายของตน
เมื่อถึงค่าย ซุนเจินยังไม่รีบร้อนสั่งให้จัดเตรียมสุราอาหารต้อนรับซุนเกี๊ยน หากแต่รีบเรียกตัวสวี่จ้ง ซุนเฉิง ซินอ้าย และนายกองหน่วยต่างๆ มาพบ แล้วออกคำสั่งว่า “ทุกหน่วยที่กำลังฝึกอยู่ ณ สนามฝึก จงกลับค่ายทันที ผู้ใดอยู่ในกระโจมก็จงสวมเกราะเดี๋ยวนี้ บัญชาให้สามทัพรวมพลเตรียมศึกในบัดดล... อวี้หลาง นำกองทหารม้าของเจ้าออกไปรักษาการณ์นอกค่าย”
สวี่จ้งและคนอื่นๆ ต่างพากันฉงนสนเท่ห์
สวี่จ้งคิดในใจ “ใต้เท้ามิได้ไปต้อนรับท่านแม่ทัพซุนหรอกหรือ? เมื่อครู่ยังเห็นกองกำลังของท่านแม่ทัพซุนเคลื่อนผ่านเส้นทางนอกค่ายเป็นแถวยาว ธงดาษดุจป่า ฝุ่นคลุ้งฟุ้งไปทั่ว เหตุใดผ่านไปไม่นานใต้เท้ากลับมาแต่ผู้เดียว? ยังสั่งให้พวกข้าเตรียมศึกอีก?... ท่านแม่ทัพซุนหายไปไหน? เตรียมศึกกับผู้ใดกัน?” จึงเอ่ยถาม “เรียนถามใต้เท้า เกิดเหตุอันใดขึ้นหรือ เหตุใดจู่ๆ จึงรับสั่งให้สามทัพเตรียมศึก?”
ซุนเจินตอบว่า “บุ๋นไท่นำทหารหัวกะทิห้าร้อยนายควบมุ่งหน้าไปเอี้ยงเต๊กแล้ว”
“ควบ...”
คำพูดของสวี่จ้งหลุดออกมาเพียงครึ่งคำ เอ่ยไปได้แค่คำเดียว ก็นึกขึ้นได้ พลันเข้าใจความหมายในวาจาของซุนเจิน
เขาและซุนเฉิงกับคนอื่นๆ สบตากันคราหนึ่ง แม้แต่ซินอ้ายที่ปกติปล่อยเนื้อปล่อยตัวอืดอาด บัดนี้ก็ยืดอกตรง ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
ทุกคนรู้ดีว่า ซุนเจินได้ถวายฎีกาเสนอชื่อซุนเกี๊ยนเป็นเจ้าเมืองเองฉวน แต่ขงติ๋วกลับพำนักอยู่ในจวนหลังของที่ว่าการเมืองอยู่ ณ บัดนี้ หามีทีท่าจะยอมหลีกทางให้ไม่ ซุนเกี๊ยนเพิ่งมาถึงนอกอำเภอ ก็นำทหารหัวกะทิห้าร้อยนายตรงดิ่งเข้าเอี้ยงเต๊ก ทำไปเพื่อสิ่งใด? ไม่ต้องพูดก็รู้ นี่มุ่งไปหาขงติ๋วเป็นแน่
ซุนเฉิงถามว่า “กองกำลังของท่านแม่ทัพซุนอยู่ที่ใด?”
“ท่านแม่ทัพซุนสั่งให้พวกเขาไปทางตะวันออกของอำเภอ”