อ้วนเสี้ยวเรียกประชุมเสนาธิการใต้บังคับบัญชา ถกกันว่าควรตีกองซุนจ้านก่อน หรือตีกองทัพภูเขาดำก่อน เหล่าเสนาธิการมาถึงแล้ว ต่างถกเถียงกันเซ็งแซ่ ทันใดนั้นมีเสนาธิการนายหนึ่งลุกจากเสื่อที่นั่ง ก้าวออกมา พลางเปล่งเสียงดังว่า “ท่านอ๋อง ตามความเห็นอันต่ำต้อยของข้าน้อย บัดนี้คือโอกาสดีเยี่ยมที่จะกำจัดกองซุนจ้าน”
เหล่าเสนาธิการในโถงมองไป ผู้พูดนั้นผิวออกคล้ำ มีหนวดเครายาวใต้คาง ดวงตาฉายแววเฉียบแหลม ไม่ใช่ใครอื่น คือกุยโต๋นั่นเอง อ้วนเสี้ยวเอ่ยเรียกชื่อรองเขาว่า “ก๋งจิก เหตุใดจึงว่าเวลานี้เป็นโอกาสดีที่จะกำจัดกองซุนจ้าน”
การตีกองซุนจ้านก่อน แล้วจึงตีกองทัพภูเขาดำ เป็นความเห็นที่กุยโต๋ยืนกรานมาตลอด
กุยโต๋เยื้องย่างมาถึงกลางโถง ก่อนจะชายตามองจูสง ซุนหยูฉยงและคนอื่นๆ หันกลับมาเผชิญหน้าอ้วนเสี้ยว แล้วตอบว่า “ท่านอ๋อง มีเหตุผลอยู่สองประการขอรับ”
อ้วนเสี้ยวกล่าวว่า “ข้าอยากฟังรายละเอียด”
กุยโต๋จึงพูดคุยโวอย่างคล่องแคล่วว่า “กองซุนจ้านถูกใต้เท้าตีแตกที่สะพานเจี้ยเฉียวเป็นครั้งแรก แตกพ่ายอีกครั้งที่หลงโจ้ว พ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า กำลังวังชาของเขาสูญสิ้นไปนานแล้ว ป่านนี้ทหารม้าขาวและกองทหารชั้นยอดใต้บังคับบัญชาของเขาแทบไม่เหลือหลอ อีกทั้งเพราะเหตุที่พ่ายแพ้ต่อเนื่อง ขวัญกำลังใจของพลทหารใต้บังคับบัญชาเขาย่อมห่อเหี่ยวยิ่ง ใช่เทียบครั้งที่เขาฉวยชัยชนะตอนปราบโจรโพกผ้าเหลืองบุกเข้าย่ำยีแคว้นกิจิ๋วของเราได้อีกต่อไปเลย