ชีหยงเป็นขุนพลผู้ยอมจำนน แม้ซุนเจินจะให้ความไว้วางใจ บัดนี้ในใต้บัญชาของซุนเจินจึงมีตำแหน่งเป็นรองเพียงซุนเฉิงกับสวี่จ้งสองคน เป็นขุนพลผู้ช่วย ดูแลราชการทหารทั่วทั้งเมืองกังเหลง ทว่าแท้จริงแล้วหาได้สนิทสนมกับขุนพลอื่นไม่ ก่อนหน้านี้ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาอย่างเฉินเปา บุนเพ่ง ตลอดจนกวนอู ซูเจิ้ง เหวินเว่ย และคนอื่น ๆ ที่ยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาในตอนนี้ ล้วนเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น แทบไม่มีการติดต่อส่วนตัวกับเขา มีก็แต่เฉินเปาผู้เดียวที่เคารพนับถือเขายิ่ง
ชีหยงรู้ฐานะตนเองดี เรื่องนี้กลับไม่ถือสาแต่อย่างใด อย่างไรเสีย ขอเพียงซุนเจินไว้วางใจเขา ผู้ใต้บังคับบัญชายอมทำตามคำสั่งทหาร สำหรับเขาแล้ว นี่ก็เพียงพอแล้ว อีกทั้งเขาก็มิได้โดดเดี่ยวเดียวดาย นอกจากหน่วยของกวนอูและหน่วยอื่นแล้ว ในมือของเขายังมีทหารเก่าจากวันวานหลงเหลืออยู่ อย่างเช่นแม่ทัพส่วนตัวอู๋หมิง นายกองเซี่ยชิ่งและคนอื่น ๆ ล้วนเป็นสหายร่วมบ้านเกิดที่ติดตามเขามาช้านาน ในยามว่างเว้นจากราชการทหาร จึงมักพบปะสังสรรค์กัน นับเป็นสุขอย่างหนึ่ง
เรื่องยากลำบากที่เขาอยากเอ่ยกับซุนเจินหาได้เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ไม่ สิ่งที่เขาอยากกล่าวคือ 'บัดนี้ในมือใกล้ไร้ทหารแล้ว'
การเคลื่อนพลสองครั้งล่าสุดของซุนเจิน ครั้งหนึ่งส่งทหารไปกุนจิ๋ว ครั้งหนึ่งส่งไปกิ่วเกียง ล้วนเกณฑ์มาจากเมืองกังเหลงเป็นหลัก ก่อนอื่นโยกย้ายเฉินเปาไป ต่อมาโยกย้ายบุนเพ่งไป นั่นทำให้กำลังพลประจำเมืองกังเหลงลดลงอย่างรวดเร็ว บัดนี้มีเพียงประมาณสองพันคนแล้ว ใช้สองพันคนนี้รักษาเขตแดนยังพอได้ หากใช้ทำศึกภายนอก นั่นก็คือไม่เพียงพออย่างใหญ่หลวง ไม่เพียงพอต่อการใช้งานโดยสิ้นเชิง