เล่าปี่ตั้งกองทหารอยู่ที่กันอวี๋ ห่างจากตันเสียเพียงสองร้อยลี้เศษ ภายหลังสองวัน รูปสตรีหยกงามก็ถูกส่งมาถึงค่ายของเขา
เล่าปี่ได้ไว้ในครอบครองแล้วก็โปรดปรานยิ่งนัก นำออกอวดแก่บรรดาบริวาร เอ่ยว่า “นี่เป็นของที่ท่านพี่ของข้ามอบให้” ยามค่ำวางรูปสตรีหยกงามไว้ในกระโจมแพรขาว ชำเลืองจากภายนอกเห็นดั่งหิมะสุมใต้แสงจันทร์ จิตใจหวั่นไหวคล้ายวิญญาณล่องลอย ไม่อาจยับยั้งใจได้ จากนั้นกลางวันก็เสวนายุทธการ พลบค่ำก็โอบกอดนางหยกแนบกาย
ซุนเจินทราบเรื่องเข้า ก็เอ่ยกับคนสนิทว่า “น้องข้าชอบสิ่งนี้ จงเลือกชิ้นที่งามเยี่ยมในแคว้นส่งไปให้เขาทั้งสิ้น”
บรรดาหัวเมืองแย่งกันส่งมา ภายในสิบวันมีจำนวนถึงกว่าร้อยชิ้น อันยาวก็ราวสองเชียะ อันสั้นก็เพียงไม่กี่นิ้ว รูปลักษณ์และสีสันหลากหลาย คุณภาพหยกผิดแผกกันไป อุปมาดั่งกล้วยไม้ในวสันต์และเก๊กฮวยในสารท ต่างล้วนมีดีในแบบของตน ทว่าสิ่งที่เล่าปี่โปรดปรานที่สุด กลับยังคงเป็นชิ้นที่ซุนเจินส่งมอบให้ นั่นเป็นเรื่องภายภาคหน้า ไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้มากความในที่นี้
บิฮองกล่าวขอบคุณใน ‘บุญคุณ’ ที่ซุนเจินชุบเลี้ยง วันรุ่งขึ้นก็ย้ายเข้าไปอยู่ยังจวนที่ทำการซึ่งทางแคว้นจัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ แขวนป้ายอักษร ‘ผู้บัญชาการเกลือ’ รอคอยเหยาปานนำกำลังพลจากอำเภอเฉิงซึ่งเป็นที่ตั้งทัพ ขณะเดียวกันก็เริ่มลงมืองานเตรียมการบางประการ
งานเตรียมการมีอยู่สามอย่าง
ขึ้นบัญชีบรรดาผู้มั่งคั่งในกิจการต้มเกลือตามอำเภอชายทะเลทั้งหมด ที่มีบ่าวไพร่เกินกว่าห้าร้อยคนไว้จนครบ นี่เป็นประการแรก
หลังจากร่วมกับหัวหน้าสำนักงานเกลือและรองหัวหน้าสำนักงานเกลือจากสี่อำเภอในมณฑล รวมถึงฉินซงเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนของมณฑล ได้พิจารณาทั้งสภาพความเป็นจริงและที่ลงทะเบียนไว้ในสมุดบัญชี จัดลำดับสูงต่ำแก่เหล่าคหบดีเกลือตามจำนวนทรัพย์สินในครัวเรือนของพวกเขา นี่คือขั้นที่สอง