เฉิงเจียไม่ถนัดการทหาร จึงมิอาจเข้าใจความที่ซุนเจินเอ่ย
เดิมทีเขาอยากเอ่ยถาม ทว่าพอเห็นผู้อื่นไม่มีใครถามออกไป ด้วยรักษาหน้าตา เขาก็เลยเก็บข้อสงสัยไว้ หูตั้งใจฟังว่าซุนเจินจะกล่าวสิ่งใดต่อไป ทว่าผู้ที่เอ่ยต่อจากนั้นหาใช่ซุนเจินไม่ กลับกลายเป็นซีจื้อไฉ
ซีจื้อไฉเข้าใจความหมายของซุนเจินดีแล้ว เขาจึงถือพัดขนนกบนหัวเข่าขึ้นมาอีกครั้ง ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “คำบัญชาของใต้เท้า ข้าน้อยย่อมน้อมรับปฏิบัติตาม แต่มิทราบว่าใต้เท้าประสงค์ให้ข้าน้อยเข้ารักษาลกเอี๋ยงเมื่อใด”
เฉิงเจียลอบคิด “ที่แท้ใต้เท้าหมายจะให้ซีจื้อไฉเข้ารักษาลกเอี๋ยงนี่เอง!”
คลายข้อกังขาหนึ่ง ก็บังเกิดข้อสงสัยใหม่ เขาฉงนรำพึง “แต่ไยใต้เท้าจึงให้ซีจื้อไฉเข้ารักษาลกเอี๋ยง บัดนี้ลกเอี๋ยงก็มีเตียวหง ซุนอิน เฉินเปาคอยรักษา ทั้งยังมีชีหยงเป็นแม่ทัพใหญ่ของเส้นทางเหอหนานถึงเมืองหงหนง...”
เฉิงเจียเป็นผู้มีปัญญาผู้หนึ่ง ขณะที่ข้อสงสัยนี้ผุดขึ้น เขาก็คิดถึงคำตอบได้ทันที ใจคิด “ใช่แล้ว ชีหยงแม้จะรักษาเมืองกังเหลงมาเนิ่นนาน นับว่าอยู่ในตำแหน่งบัญชาการอาณาเขตมานาน และในศึกเข้าเฝ้าองค์ราชันครานี้ก็สร้างผลงานไว้ไม่น้อย ทั้งยังรู้จักกับต้วนเว่ยมาก่อน อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้มาสวามิภักดิ์ทีหลัง อยู่ในประเภทเดียวกับจังป้า หากเทียบบารมีและอาวุโสแล้ว ด้อยกว่าซุนเฉิง สวี่เสี่ยน และงักจิ้นมากนัก ยามปกติพอจะได้อยู่ หากเจอข้าศึกแข็งแกร่ง ถึงยามคับขันระหว่างคมศึก เกรงว่านายทหารอย่างเฉินอู่ ตันเต้า และเฉินเปาคงไม่ยอมทำตามคำบัญชาเขาอย่างเต็มใจ ต่อให้เขานำทัพต้านศึก ก็ไม่อาจบังคับบัญชาได้ดั่งใจนึก เช่นนี้จึงจำต้องย้ายซีจื้อไฉเข้ารั้งลกเอี๋ยง ให้เขาเป็นผู้บัญชาการเหล่าทหารในเหอหนานและเมืองหงหนงแต่ผู้เดียว”
เฉิงเจียเดาไม่ผิด นี่คือความหมายของซุนเจิน
ตามจริงหากจะเปรียบด้านการบัญชาทัพและความสามารถในการใช้กำลังพลเพียงอย่างเดียว ซุนเฉิงและสวี่เสี่ยนต่างก็สู้ชีหยงไม่ได้ ทว่าแม่ทัพหลักของกองทัพ หาใช่ใครที่รบเก่งก็ได้ไม่ การรบเก่งเป็นเพียงเรื่องรอง สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีบารมี