เว็บอ่านรวดเร็ว เข้าถึงโดเมนจีนได้ในคลิกเดียว
ยามที่หนังสือแจ้งชัยของชีหยงส่งมาถึงมือซุนเจิน ซุนเจินได้เคลื่อนพลออกจากหัวอินแล้ว กำลังเดินทางมุ่งสู่เจิ้งเซี่ยน
เมื่ออ่านรายงานชัยชนะของชีหยงจบ ซุนเจินก็ยินดีนัก
เขาสั่งให้ซวนคางคัดเลือกเสมียนอาวุโสผู้เจนจัดจากกองบัญชาการกองทัพจำนวนหนึ่ง ให้รีบเดินทางล่วงหน้าไปยังเจิ้งเซี่ยน ช่วยชีหยงและคณะปลอบขวัญชาวเมือง พร้อมทั้งสั่งให้หัวหน้าแผนกแพทย์ฟานอาและอู๋ผู่คัดหมอผู้ชำนาญการรักษาบาดแผลติดตามไปด้วย ให้เร่งรุดไปยังเจิ้งเซี่ยนก่อนเพื่อดูแลเฉิงติ้งและนายทหารบาดเจ็บสาหัสคนอื่น ๆ และยังส่งคำสั่งถึงชีหยง กำชับให้ระแวดระวังป้องกันอย่างเข้มงวด เกรงว่าลิฉุยกับกุยกีจะส่งทหารมายังเจิ้งเซี่ยนอีก
เคลื่อนทัพมาถึงช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น พลถึงเจิ้งเซี่ยน
ชีหยง เล่าปี่ และเฉินอู่ นำจัวอิงกับนายทหารคนอื่น ๆ มาคอยรับอยู่นอกเมือง
ซุนเจินพบกับพวกเขาเป็นการส่วนตัว ให้ชีหยงและคณะยกเว้นการคำนับ พลางตรวจดูพวกเขาด้วยสายตาห่วงใย เอ่ยถามว่า "พวกเจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่"
ชีหยงเป็นตัวแทนเล่าปี่และเฉินอู่ คารวะซุนเจินด้วยความเคารพ กล่าวว่า "อาศัยบารมีของใต้เท้า กระผมและคณะยังโชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขอรับ"
ซุนเจินหัวเราะ กล่าวว่า "สองทัพประจัญบาน เรากับข้าศึกปะทะกัน ทหารทั้งสองฝ่ายล้วนกัดฟันสู้ตาย ต่างหมายจะเชือดคอศัตรู ในยามนั้น ผู้กล้าเท่านั้นจึงชนะ บารมีของข้านั้นมีประโยชน์อันใด หากมีประโยชน์จริง จัวอิงกับเฉิงติ้งและคนอื่น ๆ ก็คงไม่บาดเจ็บดอก" สายตาหยุดลงยังตัวนายทหารจัวอิง สือกวน และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้างหลังชีหยง เล่าปี่ และเฉินอู่
ซึ่งเพิ่งผ่านการสู้รบดุเดือดมาเพิ่งวันเศษ บาดแผลของจัวอิงและนายทหารทั้งหลายยังมิทันหายดี ตำแหน่งที่บาดเจ็บล้วนพันผ้าพันแผลไว้ บางคนก็เจ็บที่ใบหน้า ไม่ว่าจะถูกศรรบหรือหอกดาบของศัตรูเชือดเฉือน หรือถูกโล่และเกราะศัตรูกระแทก มิเป็นรอยแผลยาวเหยียด ก็บวมช้ำเลือดช้ำหนอง ริมฝีปากแตก มองดูน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงนัก