เฉิงเจียในปีนี้มีอายุสามสิบเอ็ดแล้ว นับว่าล่วงเลยมามิใช่น้อย สกุลเฉิงเป็นตระกูลใหญ่แห่งอี้หยาง ตัวเขาเองโปรดปรานการคบค้าสมาคมผู้คน ทั้งยังมากด้วยเล่ห์กลอุบาย มีนามปรากฏในแคว้นแต่เนิ่นนาน เป็นที่รู้จักแก่ชาวแคว้นทั้งหลาย ตามวิสัยก็น่าจะได้เข้ารับราชการเป็นขุนนางในแคว้นหรืออำเภอเสียนานนัก ทว่าก่อนที่ซุนเจินจะเรียกตัวเขา เขากลับหาเคยได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนางไม่ ที่เป็นเช่นนี้หาใช่ด้วยเหตุอื่นใด... ก็เนื่องด้วยส่วนสูงและรูปโฉมของเขาเอง
“ผู้มีรูปโฉมงดงาม ย่อมเป็นที่ปรารถนาของผู้คน” ชาวฮั่นเห็นว่า “โฉม หมายถึง ใช้ เหมาะแก่การใช้งานในกิจการต่างๆ” ชัวหยง(1)เคยถวายฎีกาแด่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันว่า “ในการคัดเลือกขุนนางผู้ติดตามองค์รัชทายาท ก็ควรเฟ้นหาผู้มีคุณธรรม ไฉนจึงเอาผู้รูปชั่วอัปมงคลจากหลุมฝังศพมาเลยเล่า การกระทำนั้นเป็นอัปมงคลอย่างยิ่ง หาสิ่งใดเปรียบมิได้” เหล่าผู้มองว่าผู้รูปชั่วนั้นอัปมงคล เมื่อเทียบกับผู้รูปงามสง่าผ่าเผยแล้ว ผู้รูปชั่วยากยิ่งที่จะเข้าสู่เส้นทางขุนนาง ต่อให้รับราชการก็ไม่มีความเกรงขาม ทั้งยังเป็นที่หัวเราะเยาะ เช่นในรัชสมัยพระเจ้าแผ่นดินก่อนแห่งราชวงศ์เรา แม่ทัพโอหังเหลียงจี้เคยใช้วิธีนี้เป็นเครื่องมือโจมตีน้องชายคือเหลียงปู้อี๋ เขาริษยาชื่อเสียงของเหลียงปู้อี๋ จึงให้คนเสนอชื่อบุตรของปู้อี๋คือเหลียงอิ้น ให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการแคว้นเหอหนาน อิ้นมีชื่อเล่นว่าหูโก่ว รูปโฉมอัปลักษณ์สุดประมาณ หาควรสวมหมวกคาดเข็มขัด (ข้าราชการ) มิได้ “ผู้พบเห็นตามท้องถนน ล้วนหัวเราะเยาะมิได้เว้น” เหลียงจี้ใช้รูปโฉมอันอัปลักษณ์ของเหลียงอิ้นมาทำลายและลดทอนชื่อเสียงของเหลียงปู้อี๋ ก็พอเห็นได้ว่าชาวฮั่นให้ความสำคัญแก่รูปโฉมเพียงใด
เฉิงเจียรูปชั่ว แถมร่างยังเตี้ย กฎหมายฮั่นบัญญัติว่าผู้พิกลพิการหรือทุพพลภาพ(2)ต้องห้ามมิให้เป็นขุนนาง เขาสูงกว่าเกณฑ์ "พิกลพิการ" เพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น จึงมิใช่เรื่องน่าประหลาดอันใดที่เขาล้มเหลวมาจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้เข้ารับราชการ