ซุนฮิว ฮั่วเหิง เฉินอี๋ กับคนอื่นๆ นั่งรักษาการณ์อยู่ที่ว่าการกุ้น
หลวนกู้ เฉิงเจีย พาบรรดาทหารอาสาร้อยนายจากฝั่งถนนตรงข้ามไปจับกุมลูกหลานตระกูลจ้าวในเมือง
ซุนเจิน เว่ยกวง เจียงฉิน และคนอื่นๆ นำทหารอาสาร้อยนายจากฝั่งถนนนี้ ควบม้าออกจากเมือง ตรงไปยังคฤหาสน์นอกอำเภอที่เจ้าเหรันอยู่
ถ้าจะเอ่ยถึงเจ้าเหรัน ชีวิตของเขาในปีกว่ามานี้ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ตั้งแต่ซุนเจินจับและสังหารหลี่ฮู่ เจ้าเหรันก็ลนลานหนีออกไปนอกอำเภอ เดิมคาดว่าในไม่ช้าเตียวต๋งจะมาออกหน้าระบายโทสะให้ ทว่าซุนเจินกลับปลอดภัยดี เมื่อซุนเจินปลอดภัยดีเช่นนั้น แม้เจ้าเหรันจะเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ก็ยิ่งหวาดผวาจนมิอาจสงบจิตสงบใจลงได้ ครั้นทราบว่าเว่ยกวงไปเข้าร่วมกับซุนเจิน เขาก็ยิ่งอกสั่นขวัญแขวน หวั่นเกรงว่าซุนเจินจะหาเรื่องเขาไม่เลิกรา ซ้ำร้ายก่อนที่สวี่จ้ง ซุนเฉิง และซินอ้ายจะออกจากวุยกุ้น พวกเขายังส่งทหารราบทหารม้าผู้ติดตามมาจรดจ่อลาดตระเวนอยู่นอกคฤหาสน์ของเขาเนืองๆ นั่นทำให้เจ้าเหรันหวาดกลัวหนักขึ้น จนไม่กล้าก้าวเท้าเข้าเมืองแม้แต่ก้าวเดียว ตลอดเวลาอันยาวนานนี้ เขาจึงจำต้องกบดานอยู่ในคฤหาสน์นอกอำเภอเช่นนั้น
ก็ต้องนับว่าเป็นเคราะห์ดีที่จวนของตระกูลเจ้า ณ นอกอำเภอแห่งนี้ใหญ่โตกว้างขวาง ทั้งยังครบครันด้วยสรรพสิ่ง ในจวนมีทั้งไร่นาและสวนผัก เลี้ยงไว้ทั้งเป็ดไก่และสุกร แม้กระทั่งโรงตีเหล็ก โรงหมักสุราและโรงงานอื่นๆ ก็มี คณะขับร้องฟ้อนรำและกายกรรมก็มีพร้อม แม้จะปิดประตูจวนก็พอจะพึ่งพาตนเองและหาความสำราญได้ อีกทั้งยังมีพื้นที่กว้างขวาง นี่เองที่ทำให้เขาไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป หากจะกล่าวให้ละเอียดแล้ว ช่วงเวลาที่เขาอยู่ในจวนนี้ นอกจากจะขาดการไปมาหาสู่กับเหล่าสหายเสเพล และขาดการแสดงอำนาจข่มขู่ต่อหน้าชาวเมืองแล้ว ด้านอื่นๆ แทบไม่ต่างจากตอนที่เขาอยู่ในตัวอำเภอเลย
แม้ความเป็นอยู่จะใกล้เคียงกัน แต่สภาพจิตใจนั้นต่างกันยิ่งนัก เมื่อจิตใจไม่ดี ผู้คนก็จะไม่คิดถึงอาหารการกิน และหงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย
หากผู้ที่เคยรู้จักกับเจ้าเหรันแต่ก่อนมาเห็นเขาในตอนนี้ คงต้องตกใจเป็นแน่